Kerstverhaal

In Berlijn bloeien de amandelbomen, de vogels schijten de auto onder en de paashaas klopt al ongeduldig tegen de wand van het ei: hij wil eruit! Hoog tijd dus voor een kerstverhaal met sneeuw en ijs.

Op de avond van 25 december 1965 zat ik in het holst van Westfalen met mijn vriend H. en twee meisjes in de auto van H’s vader. We kwamen van iets feestelijks vandaan; ik weet niet meer wat. H. zat achter het stuur. Er lag al sinds enige dagen sneeuw, maar de wegen waren schoon. Toch belandden we op een glad weggedeelte: de auto gleed weg, we raakten in de berm en knalden ergens tegen op. Maar heel erg was het niet: H. was licht gewond en even de kluts kwijt, de meisjes hadden niets, maar waren in paniek en zaten te huilen. Ik had helemaal niets; mijn taak was het dus, hulp te gaan halen. Het landschap was wit en leeg, maar in de verte zag ik de lichtjes van een boerderij. Daarheen dus; ik vertelde van het ongeluk en vroeg ik of even mocht telefoneren. Grote argwaan; ik moest het wel drie maal vragen en tenslotte mocht het, maar dan wel tegen betaling van vijf mark: een absurd bedrag voor een telefoontje, dat misschien dertig pfennig kostte; und überhaupt! Ik belde met H’s vader en knerpte terug door de sneeuw. Weer bij de auto aangekomen zag ik dat er een andere wagen was gestopt. De bestuurder daarvan was in de weer met wondverzorging en dekens voor de meisjes. Hij bood aan ons mee te nemen naar zijn huis in het volgende dorp, waar we dan op H’s vader konden wachten die verder het nodige zou ondernemen. Dat accepteerden we graag. Daar telefoneerde H. zelf nogmaals met zijn vader. Het duurde wel twee uur voordat deze verscheen; het was niet naast de deur en de wegen waren nog niet zo goed als nu. Tijdens het wachten mochten we bij het gezin in de woonkamer zitten. Ze hadden al gegeten, maar de vrouw des huizes zette borden warme soep voor ons neer, we kregen ook iets te drinken en zo kwamen we weer tot onszelf. Toen H’s vader kwam bedankte hij die behulpzame man zeer hartelijk. Van een vergoeding wilde deze niet weten; voor hem sprak het vanzelf, zei hij: ze waren indertijd zelf als vluchtelingen uit Oost-Pruisen gekomen en wisten heel goed hoe belangrijk het is hulp te krijgen als je die nodig hebt.

Nou, is dat kerst of niet? En nog echt gebeurd ook.

9 reacties

Opgeslagen onder Auto, Duitsland, Ei, Onzin, Persoonlijk

9 Reacties op “Kerstverhaal

  1. En of dat kerst is. Ik hoop dat die eerste familie daarna het land uit is gezet naar Siberië. Later mogen ze dan terugkomen en de opgedane ervaringen omzetten in warmhartigheid.

  2. Siberië heeft zijn best gedaan: ik herinner mij een televisieprogramma met intussen oud geworden Duitse ex-krijgsgevangenen ergens ver in Rusland. Die werden te voet naar het kamp van hun bestemming gejaagd en kregen onderweg uiteraard vrijwel niets te eten. En hoe verbaasd die mannen waren: in allerlei armzalige dorpen waar ze doorheen trokken liep de bevolking uit, die zelf bijna niets had, om hun toch iets te eten te brengen. Een van die Duitsers zei, dat zíj dat zelf zeker niet hadden gedaan; ze waren immers uitdrukkelijk opgevoed in Rücksichtslosigkeit.
    Of de les van de vijand geholpen heeft?

  3. Tot die vijf mark vraagprijs voor een telefoontje aan de orde kwam, dacht ik dat het een klassieke urban legend zou worden.

  4. Kerstiger zal het vandaag wel niet meer worden. Je wordt bedankt! (En zelf ook een goede Kerst gewenst)

  5. Een mooi verhaal, jammer dat het nieuws steeds meer andere verhalen geeft.

    Vriendelijke groet,

  6. Dát is zeker kerst! Geweldig verhaal. Er zijn nog altijd meer goeie dan slechte mensen op de wereld.

  7. Trijntje

    Mooi! Ik wens je alvast een heel goed 2016 (voor Kerstwensen is het wat laat, zo op Tweede Kerstdag, ik wens je natuurlijk wel toe dat je Kerst goed is geweest)

  8. Doe je dit verhaal niet te kort door het ook in de categorie ‘onzin’ te plaatsen? 😉

    Ik ken Duitsland vanaf 1980 en vond dat er toen ook nog aardig wat argwanende stugge en bitse mensen (vooral mannen) woonden. Ik kon niet precies aangeven waar de scheidslijn lag. Eigenlijk kwam het er op neer dat ik wel goed op kon schieten met de jongeren. Later veranderde dat en nu vind ik de gemiddelde Duitser aardiger dan de gemiddelde Nederlander. Toch zijn er nog wel uitzonderingen (naar mijn gevoel vooral rond Kassel), maar die zal je altijd blijven houden.

  9. O ja en Joep heeft nog een aardige Kerstcartoon:

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s