Koorzang

Bachkantaten_PlakatToen ik zangles nam begreep ik best dat ik nooit in de Scala van Milaan zou optreden. Ik zong al in een a capella koortje van de universiteit en dacht er nu nog een koor bij te nemen. Dat werd het Marburgse concertkoor. Vorige week hadden we drie uitvoeringen in verschillende steden met een programma dat uit drie cantates van Bach bestond.

Het was prachtig, maar ook zwaar. Eigenlijk ben ik er zangtechnisch nog niet helemaal aan toe: die lange coloratuurstukken van ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-halleluja e.d. Maar ja, dat zijn de anderen ook niet allemaal. En dan dat gereis naar andere steden. Een repetitie daar, dan een lange pauze met eten. Natuurlijk al die tijd ook veel gepraat met andere koorleden, hoewel ik graag ook een uurtje stilte had gehad af en toe. Dan de uitvoering, met thermo-ondergoed onder het dunne zwarte pak op een krap podium in een koude kerk staan. En weer terug naar huis, door nacht en nevel. In de bus ook weer praten. Je zou gewoon in een plaats als Oxford moeten wonen, dan spreekt het vanzelf dat je niet maar een andere stad hoeft. Het nazingen in bed, want denk maar niet dat die muziek nog uit je hoofd gaat.

Het moeilijkste vind ik de omgang met de onvolmaaktheid, zowel die van mij zelf als die van de koorgenoten. Ik lijd als een inzet rommelig is of als er een toon niet helemaal wordt getroffen. In mijn werk was ik gewend op het hoogste niveau mee te draaien; in de muziek kan ik dat niet, en dat doet pijn. De realiteit is: je zingt af en toe een halve maat niet mee, in de hoop dat je buurman een ander fragment ongezongen zal laten. Die tenor voor de solopartijen zat er trouwens ook wel eens naast. Maar er spelen dan ook allerlei banale factoren mee: goede tenoren zijn zeldzaam en dus duur. Niet dat deze echt slecht was, maar ook bij hem geen volmaaktheid. Terwijl je anderzijds als muziekluisteraar tegenwoordig over de prachtigste opnamen kunt beschikken; daardoor merk je het contrast nog meer. Gelukkig waren de alt en de sopraan heel goed, evenals het orkest uit Brno. Zonder de uitstekende, maar goedkope vakmensen uit Oost-Europa waren deze uitvoeringen helemaal niet mogelijk. Zo’n lekenkoor is echt de zwakke plek in zo’n uitvoering. Het zal in Bachs tijd niet anders zijn geweest.

Verwarrend waren tenslotte de recensies in de pers. Niets dan gejubel en gejuich, in één krant zelfs uitdrukkelijk voor de moeilijkste passage, die eerlijkgezegd juist niet zo fantastisch ging. In Frankfort was er geen pers komen luisteren, maar daar was het applaus onbegrijpelijk uitzinnig.

1 reactie

Opgeslagen onder Muziek

Een Reactie op “Koorzang

  1. “Het volmaakte is de vijand van het goede.”

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s