Norberts angst

Norbert leerde ik omstreeks 1997 kennen in Halle a/d Saale. Ik had daar ooit gesolliciteerd, kende er nog mensen, verbleef er af en toe. Norbert was arts, maar omdat hij een ongeluk had gehad waardoor zijn ogen beschadigd waren mocht hij dat beroep niet meer uitoefenen. Voor het leven van alledag zag hij blijkbaar nog genoeg; hij maakte niet een erg gehandicapte indruk.

Hij had dus tijd om me rond te leiden door zijn geliefde Halle, maar ook door de dorpen in de omgeving. Daar was niet veel te beleven. Ik zag alleen maar boerenpummels met grove aardappelkoppen, zoals je die ook op laatmiddeleeuwse schilderijen ziet. Het was Norbert die me bij herhaling attendeerde op de symptomen van inteelt. Als medicus zal hij in de DDR van alles over genetica geleerd hebben. Hij sprak van ‘genetische monotonie’ en vond dat er nodig wat nieuw bloed bij moest.

Tegelijkertijd was Norbert geweldig bang voor buitenlanders, en daarom moest ik dezer dagen aan hem terugdenken. Strikt genomen was ik ook een buitenlander, maar dat gaf blijkbaar niet. Nee, het ging hem om mensen uit het Zuiden, uit Azië en Afrika, waarvan er in de stad maar heel weinig waren. Ik zag een Italiaanse ijszaak en een Turkse dönerzaak; veel meer zal er niet geweest zijn. Hij had een echte, diep zittende angst voor dergelijke vreemdelingen; waarom was hem geloof ik zelf niet duidelijk. Als medicus moet hij hebben geweten dat buitenlanders van dezelfde soort zijn als hijzelf.

En het was zo’n aardige man, die nooit in staat zou zijn iemand kwaad te doen. Maar hij dacht dat ze hém kwaad zouden doen. Wat helpt tegen zulke angst? Geruststellend gepraat zeker niet. Er zullen meer buitenlanders naar toe moeten, en zeker ook naar Dresden. Ermee omgaan, dat helpt. Dan merk je later nauwelijks meer dat iemand buitenlander is of was.

3 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Europa

3 Reacties op “Norberts angst

  1. Zelf ken ik een brandweerman (met ega) uit Erfurt en die man denkt er niet zoveel anders over. Zijn vrouw is een stuk minder op de kast gejaagd.

    Goed contact maken is nooit weg. Ik doe dat als de mogelijkheid zich voordoet. Gewoon in de bieb of op straat ook eens iemand aanspreken met een kleurtje. Veel mensen die banggemaakt zijn doen dat zeker niet en daardoor wordt de wij-zij-kloof steeds groter.

  2. Voor mij spreekt dat geheel vanzelf. Ik ben veel banger van neo-nazi’s dan van vreemdelingen.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s