Het camp

Flüchtlinge_Internet_TextJa, camp werd dat spontaan genoemd; het normale Duitse woord Lager zou in dit geval onprettig overkomen. Het betreft namelijk de eerste opvang voor nieuwe vluchtelingen, van wie wij er in Marburg een stuk of zevenhonderd hebben (1% van de bevolking). Eerst zou er een oude school worden ingericht, maar die werd nog voor de opknapbeurt helemaal afgekeurd. Nu staan er grote tenten met tientallen bedden naast elkaar en heel weinig privacy. Dat lijkt me geen leven; ik hoop maar dat het niet te lang gaat duren. Binnenkort zullen er houten noodwoningen verrijzen, met vier en achtpersoonskamers. Riant is dat niet, maar wel een verbetering. Ze moeten opschieten, want de nachten worden al koud. Gratis WiFi en twee terminals zijn er al wel, door voortvarende vrijwilligers ingericht. Dan kunnen de mensen contact houden met hun familie.

Ik ben niet in die tenten geweest, want je mag er niet in, maar er zijn foto’s van. Er staan er vijf zoals op de foto. Naar verluidt heeft zich daar een nieuwe gewoonte ontwikkeld: de mensen gaan er wandelen. De bewoners mogen wel naar buiten; ze zijn vrij en ze kunnen alles doen wat geen of weinig geld kost, en zij willen natuurlijk wel eens een luchtje scheppen. De Marburgers van hun kant willen wel eens contact met vluchtelingen. Anders zouden ze niet dáár gaan wandelen: het is verder een volkomen oninteressante buurt. Het lijkt me gezellig, maar allerlei misstanden zijn ook denkbaar; jonge vrouwen of jongens die in auto’s stappen voor een zakcentje enz. Ben benieuwd.

Toen ik er ging wandelen was er vrijwel niemand op straat; het was ook wel koud en regenachtig. Ik heb mijn hulp daar aangeboden, maar die was niet nodig, zei de organisatie (de gemeente). Vreemd, want mensen die Arabisch kennen zouden volgens mij daar iets nuttigs kunnen doen. In ieder geval kon ik er drie truien en twee broeken kwijt, en wat Arabische boeken. Inderdaad is er al een tsunami van hulpverleners; die doen een hoop, maar echt leuk wordt het natuurlijk nooit in zo’n camp. Eerder had ik al enkele mensen ontmoet in het zog. Begegnungscafe, een initiatief van de jeugdherberg hier ter plaatse. Op 29 september zijn er voetbalwedstrijden Cappel I – Refugee camp I en dito II. Veertien slimme jongelui zijn uitgekozen om met behulp van draconisch taalonderwijs snel Duits te leren en dan zo spoedig mogelijk hun middelbare schoolopleiding te hervatten. Een school heeft dat geregeld. De overheid is van zeer goede wil, maar kan het eenvoudig niet aan, dus particulieren en verenigingen springen in.

Ik zal mij nu maar tot de Internationaler Bund wenden, waar op maat gesneden assistentie volgens het tandemprincipe wordt georganiseerd; dat ligt me ook beter dan dat massale, of klassikaal onderwijs.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Marburg

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s