Eetstaking

Ik doe het niet meer, slecht eten in Marburg! Omdat je in Duitsland niet zo gauw bij mensen thuis komt ontmoet ik verschillende gezelschappen in café’s en restaurants. In de laatste tijd zijn daarvan vier van eigenaar gewisseld en serveren nu nog beroerder voedsel dan daarvoor. Goed, ik beperk me voortaan tot een drankje en eet lekker thuis. De gezelligheid hoeft er niet onder te lijden.

Marburg telt ook twee, drie goede restaurants. Maar die zijn uitgesproken duur; duurder dan soortgelijke zaken in bij voorbeeld Frankfort. Als je met een groepje ergens heen gaat zitten er altijd mensen bij met weinig geld, dus de dure zaken laten we dan liggen. Daar ga je hoogstens in klein gezelschap eens naar toe. Hoewel dat ook tegenvalt: iedereen heeft een lage huur en geeft bij gebrek aan winkels haast geen geld uit, maar om het overgebleven geld dan eens in behoorlijk eten te gaan beleggen …, nou nee. De reformatie heeft hier flink huisgehouden, en daarvoor al de H. Elisabeth.

Maar wat een verrassing toen ik gisteren na een vermoeiende—want door onbekende, ongeplaveide dreven voerende—fietstocht het onzegbare plaatsje Argenstein passeerde. Dit treurige gat wordt volgend jaar wereldberoemd in heel Hessen, omdat er een prehistorisch themapark wordt geopend: Zeiteninsel. Daarvan zijn nu de boompjes al te zien, maar ze moeten nog heel wat groeien om er prehistorisch uit te zien.

En uitgerekend daar hebben twee dappere dames alvast een café – bistro – restaurant annex dorpswinkel geopend, met uitzicht op de prehistorie. Zeitlos heet het. Ze hebben principes: alleen goeie spullen en alleen eerlijke, met de hand bereide spijzen. Ik heb meteen iets geprobeerd en ziedaar: het was erg goed! Een aanwinst voor Marburg— alleen, het ligt zo’n 10 kilometer van het centrum van de stad.

Marburger burgers gaan wel vaker buiten de stad eten: in de Dammühle, op de Amöneburg of in het wat verdere Frankenberg. Maar Argenstein, dat is bijna een anti-bestemming. Je krijgt de slappe lach als je het ziet: depri huisjes, weinig bomen en veel platte weilanden zonder koeien, en dan deze plek van kwaliteit. Er is wel een constante aanvoer van fietstoeristen, omdat het aan de Lahnradweg ligt. Maar de dames zijn verstandig: ’s winters als er helemaal niemand langs komt gaan ze dicht. En ze hebben begrepen dat je in dat gat zelf niemand enthousiast krijgt voor een kwaliteitsrestaurant, dus ze hebben er een frietkot naast gezet. Ook daar echte bio aardappels, niet uit de diepvries.

Ook in Marburg is er hoop: de vroeger zo lekkere bistro Bottega gaat in januari heropenen in de nieuwe Stadthalle annex schouwburg die ze aan het bouwen zijn. Tot zo lang houden we het nog wel vol. Intussen wens ik de dames te Argenstein veel succes, en een geslaagde integratie.

4 reacties

Opgeslagen onder Marburg

4 Reacties op “Eetstaking

  1. Exclusief buitendeur eten doe ik nooit.

    Maar eenvoudig, gezond en gezellig eten doe ik graag.

    Vriendelijke groet,

  2. Die drie goede restaurants zijn ook niet ‘exclusief’, maar omdat de markt voor een behoorlijke hap zo klein is zijn ze gewoon duur. Studenten eten immers junk food.

  3. Auflauf, dat eten ze. En dan daarna een cocktail. Sterke magen.

  4. Ha ha, ja, jij kent het.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s