Sterfgeval

De beroemde arabiste XY is gestorven, zeventig jaar oud, en ik ben er nogal kapot van. Dat verbaast me zeer, want ik had niet een erg persoonlijke band met haar. In de jaren tachtig, negentig zagen we elkaar regelmatig op congressen; nadat ze naar Amerika was vertrokken heb ik haar maar twee keer kort gezien. We wisselden af en toe wat e-mails, maar dat was ook op vakgebied; niet privé. Ik ben van haar dood wel neerslachtig, maar niet in de rouw.

Maar dat is het juist: zij was een coryfee, zij droeg het vak, en met haar dood is mijn vak de arabistiek ook een beetje gestorven. Mijn wereld brokkelt af. En dat deed zij toch al: sinds ik zangles heb genomen interesseert dat vak me steeds minder. Ik heb nog wat verplichtingen, moet nog wat beloften inlossen, maar eigenlijk kan het langzamerhand weg, en al die boeken erbij. Dit heb nog aan niemand toevertrouwd; U weet het nog eerder dan ikzelf.

Het gekke is dat ik het heb voorzien toen ik met pensioen ging. Twee, drie jaar zal ik het nog doen, dacht ik toen; daarna moet er iets anders komen. Europa bij voorbeeld, het continentje dat ik zo lang heb verwaarloosd. En nu het bijna zover is sta ik ineens wat wankel op de benen. Nee, ik ben niet in de rouw; ik moet mezelf opnieuw uitvinden.

2 reacties

Opgeslagen onder Pensioen, Persoonlijk

2 Reacties op “Sterfgeval

  1. Herkenbaar. Afscheid nemen van vakgenoten, die óók, zoals jezelf, voetafdrukken hebben achtergelaten in wat niet alleen ‘werk’ maar ook een belevingswereld was. En blijft, naast nieuwe dingen die op het pad des levens opdoemen.

  2. @King Billy: Dank je.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s