Twee, drie droompjes

Met mijn vroegere Amsterdamse studenten D en P. zou ik een fietstocht gaan maken vanuit Frankfort. Maar we hadden meteen al meningsverschillen. Terwijl ik altijd zo min mogelijk grammen bagage meeneem hadden zij een hele picknickset mee. P. had ook zijn beroemde, overigens zeer te waarderen rugzakje met ‘alles voor uw noodgeval’ bij zich. Bovendien wilden zij midden in Frankfort beginnen, terwijl ik graag eerst twintig kilometer per S-Bahn naar buiten de stad reed om al die voorsteden niet te hoeven zien.

Een oplossing voor een parkeerprobleem op een moeilijke plek in Marburg gevonden. Ik zette er een bord neer met de volgende tekst: ‘Dit terrein behoort toe aan de Mafia. Parkeren alleen voor kaderleden.’

Het derde droompje ben ik alweer vergeten.

Hoe dan ook, na een studieweek voor oude muziek in Bad Waldsee, vorige week, vind ik nog steeds geen rust in bed. Dat was hard werken daar, en als ik mijn ogen dichtdeed hoorde ik de engelen meerkorig zingen, de hele nacht door leek het wel. Dat was inderdaad een heel mooi voorproefje van de hemel, mocht ik daar ooit terecht komen. En het was allemaal protestantse muziek (Schütz, Praetorius e. a.). Kort na de reformatie konden protestanten in de kerk nog wél muziek maken.
Dromen was dat niet, daar in Waldsee, of toch? Het was de buitendroomse verwerking van té veel indrukken, die de slaper niet aankon.

In die week kwam ik muzikaal wat uit het slop. Er lag immers nog die dwarsfluit, waarop ik al negentien (!) jaar niet gespeeld had en die ik niet meer durf aan te raken. Toen ik twee weken geleden mijn bladmuziek tevoorschijn haalde schoten me de tranen haast in de ogen. Zo veel herinneringen, maar ik zal dat nooit meer kunnen spelen. Nee, ik zal niet naar de blazerij terugkeren, maar zangles nemen. Tenminste zo zie ik het nu. Wil iemand een Muramatsufluit met open kleppen kopen?

4 reacties

Opgeslagen onder Dromen, Muziek, Persoonlijk

4 Reacties op “Twee, drie droompjes

  1. Anoniem

    Ik ben nooit verder dan een lager school blokfluitje gekomen.
    Zingen zal ik mijn omgeving ook maar niet aandoen.
    Vriendelijke groet,

  2. Hahaha, die mafiadroom, geweldig!
    Schütz is prachtig, en heerlijk zingen. Alsof je in een koepel van klank staat, als het koor goed zuiver is. Ook een tranenmoment. Ik ken nog alle partijen van muziek die ik 35 jaar geleden zong in een studentenkoor.
    Aan mannen is altijd gebrek bij koren, men zal je met open armen ontvangen als je naast les ‘ergens bij’ wil.

  3. L

    Waarom kun je niet meer spelen?

  4. Na negentien jaar niet gaat dat niet meer goed. Ik zou het wel opnieuw weer kunnen aanleren, maar dan kan ik nooit meer zoals vroeger, en dat doet pijn.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s