Weigering

Het verhaal over Uwe K.: Een nu vijfenzestigjarige man, verflodderd, nooit een behoorlijke baan gehad, bijstandstrekker. Dat had volgens een vroegere studiegenoot van hem, die mij het verhaal vertelde, niet zo hoeven te zijn. Uwe had rechten gestudeerd, had de studie voltooid, had al zijn tentamenbriefjes bij elkaar, de scriptie was ingeleverd en goedgekeurd. Het enige wat hij nog moest doen was zich aanmelden en bepaalde documenten naar het bureau van de universiteit brengen. Dat deed hij niet, heeft hij nooit gedaan, zodat hij ook niet kon afstuderen. Vervolgens werd hij postbode, kelner en nog zo wat dingen, maar nooit voor lang.

Zulke verhalen grijpen mij aan, omdat ze me herinneren aan me zelf — hoewel ik wel afgestudeerd ben, een baan had en nooit zo’n extreem geval ben geweest. Maar elementen van zelfsabotage waren er bij mij zeker ook.
Van de week zocht ik bepaalde belangrijke papieren, die nergens te vinden waren. Daarom besloot ik nu eindelijk die enorme hoop ongesorteerde papieren eens door te lopen, die al sinds mijn verhuizing uit Frankfort onaangeraakt in een hoek van de kast ligt. De papieren heb ik niet gevonden, maar wel een boek en een artikel van mijn hand, beide onvoltooid, beide bijna af en zo te zien helemaal niet slecht. Bij het boek was opvallend dat ik er twee of drie keer opnieuw aan was begonnen, wat telkens tot vrijwel hetzelfde resultaat had geleid.
Gauw weer weggeborgen die troep. De nabestaanden mogen het weggooien, t.z.t.

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven, Universiteit

7 Reacties op “Weigering

  1. Nu wil ik niet zeggen ‘ga maar snel dood dan kunnen we het uit je papierbak vissen’ 😉 Is er geen ènkele kans dat de benieuwde lezer het op een andere manier te lezen krijgt?

  2. Ohja, mooi woord, ‘zelfsabotage’…

  3. Dit is nog een keurige doos met papieren. Ik vraag me wel eens af hoeveel levenswerk er in het niets verdwijnt met het afdanken van oude computers of harde schijven.

  4. Op een eventuele schaal van zelfsabotage zou ik volgens mij ook wel aan de hoge kant scoren.

  5. Ik denk dat ieder mens af en toe een weigerachtige periode kent. Misschien houdt het wel verband met het bioritme. Op bepaalde momenten ben ik duidelijk dwarser dan op andere. Zelf zeg ik dan wel eens; ‘Vraag het me later nog maar eens als m’n hoofd wel goed staat.’ Het is me ook duidelijk dat mijn dwarsigheid persoonsgebonden is. Als de een het vraagt zeg ik ja en bij een ander zeg ik nee. Vooral mensen die zeggen: ‘Doe het nu maar, het is goed voor je.’ kunnen een positief antwoord vergeten.

    Probleem is dat die dwarsigheid vaak geen last kan, behalve op cruciale momenten wanneer er ingrijpende keuzes moeten worden gemaakt. Bij mij ging dat redelijk goed. Na mijn 17de besloot ik geen rijbewijs te halen en heb daar nog steeds geen spijt van. Ik wilde ook niet doorstromen van de MTS naar de HTS. De rest van mijn MTS-klas had 4 jaar later een HTS-diploma op zak en het was mij ook wel gelukt. Maar ik had geen zin meer. Ik wilde van school en wilde werken. Daarbij wilde ik met m’n handen werken en niet de hele tijd in een kantoor zitten. Met een HTS-diploma werd de kans op kantoorwerk me te groot. Uiteindelijk kreeg ik een mooie baan afwisselend tussen kantoorwerk en werk in buitenlandse fabrieken. Al mijn collega’s die vergelijkbaar werk deden hadden HTS en we hadden weinig last van elkaar. Mijn grote voordeel was dat ik beter contact had met het fabriekspersoneel.

  6. Ik heb een groot deel van mijn werkleven ‘geweigerd’; pas na mijn pensioen werk ik echt met plezier.
    Universiteiten waren vroeger verstandige werkgevers, die maar héél weinig druk op het personeel uitoefenden, omdat ze wisten dat vrij personeel meer rendement opleverde. Toch was het blijkbaar te veel.
    Of de druk ging uit van het hele wetenschappelijk wereldje, het concept wetenschap: dat wat je stilzwijgend werd verondersteld te doen en interessant te vinden.

  7. Werken in de commerciele kant van de samenleving geeft weinig vrijheden of keuzes. Dan leer je vanzelf hoe het gareel er uit ziet en als je dat niet wilt, zoals ik af en toe, waar dit toe leidt. Gelukkig heb ik het brood er aardig mee kunnen verdienen en doe ik nu niets meer wat niet hoeft….

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s