Vakantie in eigen land

Heeft een gepensioneerde ook vakantie? Hij heeft toch altijd vrij? Hm, zo eenvoudig is dat niet. Vorige week viel er een afspraak uit en had ik ineens een halve dag ‘vrij’. Ik wist even niet wat ik met deze vrije tijd moest aanvangen.

Hoe dan ook: als je een uitstapje maakt met overnachtingen voel je je vrijer dan anders. Maar het hoeft niet ver weg te zijn. Het beroemde vers van Goethe: Warum in die Ferne schweifen, wenn das Gute liegt so nah? zou ik voor Duitse lezers niet durven citeren, zo afgezaagd is het, maar voor Nederland kan het nog wel een keer. In het zogenaamde buitenland (dat volgens Seehofer al bij de Duitse grens begint, of bedoelt hij de Beierse grens?) ben ik al zo vaak geweest. Een tijdje geleden heb ik een week in de Rheingau doorgebracht (Eltville, wijngoederen, klooster Eberbach, opera in Wiesbaden, kathedralen te Mainz en Worms). Voor het afgelopen weekend was de keus gevallen op Bergfreiheit in het Kellerwald. Een plaats die zo heet behoeft geen prospectus van de VVV. Vanuit Marburg heel makkelijk te befietsen. Ik had eerst een nacht in een hotel geboekt en ter plaatse boekte ik nog bij, zo goed beviel het.

Door een stukje af te snijden kwam ik in het gehucht Stausebach terecht, opvallend aardig en met een joekel van een kerk en bijzondere grafstenen. Dat moet vroeger een belangrijke plaats geweest zijn. Tot Gemünden aan de Wohra was het fietsen een eitje. Laatste Italiaanse koffie voor de wildernis. En die verrees al hoog en dreigend aan de horizon: het Kellerwald, tot 670 meter hoog. Al neemt de electrische trapondersteuning veel zwaarte weg, het bleef toch klimmen. Een donker woud waar het zeker niet pluis zou zijn.

Inderdaad doemde daar al spoedig het klooster Haina op. Ingezwachteld wegens restauratie was de toren ditmaal niet zo indrukwekkend. Haina ligt in the middle of nowhere en heeft een schitterende kerk en fraaie kloostergebouwen. Het had alleen de pech dat in 1527 de Reformatie langs kwam. Landgraaf Filips de Grootmoedige (1507–1567) gooide de geestelijken eruit en gebruikte de gebouwen voortaan als hospitaal, vooral voor geesteszieken. Dat is het nu nog en er zijn nog heel wat paviljoens bij gekomen. Lugubere Rundbogenstil uit de negentiende eeuw, die al van verre als inrichtingsarchitectuur herkenbaar is. Medemenselijke, open zeg-maar Jan-woongemeenschappen uit de twintigste eeuw. Sociale psychiatrie. Die kerk is veel te groot voor een bescheiden dorpse gemeente en voor kerkconcerten e.d. is hij te afgelegen. Maar je kunt zo’n cultuurmonument moeilijk afbreken, het is een architectonisch hoogtepunt en hier bevindt zich ook de zg. Philippsstein, die belangrijk is voor de Hessische identiteit. (Ja, die met die schaamkap, dat is Filips. De vrouw is de Heilige Elisabeth, toen al drie eeuwen dood.) Dus is de kerk gerestaureerd en trekt een bescheiden aantal toeristen. Nu is de toren aan de beurt. Het psychiatrisch bedrijf gaat intussen gewoon door. De inrichting is berucht om zijn ontsnappingen uit de gesloten afdeling, en een paar moorden hebben er ook al plaats gehad. Er zong een gestoorde vrouw in de kerk: ze had goed begrepen dat die een prima akoestiek heeft die om zang roept, en ze zong niet slecht. Niet-gestoorden durven zoiets niet; elk nadeel heb zijn voordeel.

Bij een vroegere gelegenheid heb ik wel eens het psychiatriemuseum bezocht. Daar zie je natuurlijk hoe akelig de ‘gekken’ vroeger werden behandeld, maar de overheersende indruk was er toch een van goede wil. Men deed zijn best, en in de kasboeken van de keukens kon je ook lezen hoe veel en hoe goed eten er ter beschikking werd gesteld. Dat was echt niet elke dag pap voor de patiënten; dikwijls vlees en groente. De vorst wilde iets goeds doen en deed dat naar vermogen en volgens het begrip van die tijd.

Het café van de inrichting wordt bedreven door patiënten die niet zo ver heen zijn. Weer andere patiënten zitten hier om zich te ontspannen en gezellig koffie te drinken in de zon. En dan natuurlijk de bezoekers. Een familie Flodder die een hier verblijvend familielid komt bezoeken, schaars gekleed, kettingrokend, telefonerend. Het is moeilijk uit te maken wie in het groepje de patiënt is. Een gevalletje afkicken misschien? Een groep motorrijders, die niet weten waar ze zijn. Het is te hopen voor de andere weggebruikers dat het bier dat ze voor zich hebben alcoholvrij is. En een eenzame fietser dus. Bewoners proberen kunstnijverheid aan de man te brengen; op het parkeerterrein bedelt er iemand. Vijf Euro is het voorgestelde tarief; toe maar, zeker met rimboetoeslag. Een gemoedelijk allegaartje, omdat iedereen wel begrijpt dat je van de patiënten geen al te burgerlijke reacties kunt verwachten.

Verder met sterke stijgingen tot Bergfreiheit. Het was niet ver. Leegte, vergezichten, landschappen met niet alleen maar woud, ook landerijen. Hetzelfde idee als rondom Marburg, maar grootschaliger en hoger. Wist U overigens dat Sneeuwwitje uit Bergfreiheit kwam? De zeven dwergen werkten hier in de kopermijn. Handig in die krappe gangen als je zo klein van stuk bent.

Wordt niet vervolgd, want toen overweldigden mij de vakantiegevoelens en wilde ik niet meer bloggen. Ik heb nog een vakwerkkerkje gescoord in Armsfeld en o.a. Bad Wildungen bezocht, een klassiek kuuroord. Er is daar meer te zien dan klinieken, maar dat slaat U zelf maar even na.

5 reacties

Opgeslagen onder Duitsland

5 Reacties op “Vakantie in eigen land

  1. Het ver weg stoppen van vreemde mensen is niet meer van deze tijd. Met meer of mindere begeleiding, zelfstandig of met heel veel extra zorg zijn er allerlei projecten en instanties op een steenworp afstand van mijn stadstraat te vinden.
    Maar zoals jij het Klooster Haina beschrijft heeft charme.

    Een mooie fietstocht en de trapondersteuning is inderdaad een mooie uitvinding.

    Vriendelijke groet,

  2. Heb dit tochtje zo ongeveer in tegengestelde richting gemaakt vanaf Fritzlar. Bij het klooster heb ik een kop koffie genoten en dat geasfalteerde spoorlijntje langs de Wohra was een genot om naar beneden te fietsen. Tussen Bad Wildungen en Haina ging ik over smalle bospadjes en vroeg ik me af of dat wel zou lukken. Dus wel. Het oude Wildungen is fraai, maar dat aangeplakte rechte kuurdeel kon me gestolen worden. Het Kellerwald heb ik gemist, daar ben ik eerder een keer omheen gefietst via Korbach. Toen fietste ik wel een stuk door het Burgwald wat ook erg mooi en op de fiets onbegaanbaar is. Heb er hele stukken naast de fiets gelopen.

  3. Heerlijk hoor zo’n omgeving. Zelfs nog vóór ik bij sneeuwwitje was aangeland dacht ik al: net een groot sprookjesbos.

  4. Oud Zeikwijf

    Duitsland is geweldig mooi. Ik ben er gek op.

  5. Mooi hoor, bewijst maar weer eens dat Duitsland een prachtig land is en zou moeten blijven…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s