Weer lesgeven

Omdat er een docent ziek was geworden ben ik gevraagd tot het eind van het semester enkele colleges te geven. Vier weken, twee colleges Klassiek Arabisch à twee uur, tweede- en vierdejaars. Docenten die dat nog kennen zijn intussen met een lantarentje te zoeken, vandaar.

Natuurlijk moest ik constateren dat de studenten weer minder kunnen dan vroeger. De neergang van de universiteiten gaat ononderbroken door. Arme kinders; sommige willen best wat leren, maar dan moeten ze naar Engeland ofzo. Twee gaan er inderdaad naar het SOAS in Londen; als ze slagen voor het toelatingsexamen tenminste. Bij ons krijgt iedereen natuurlijk wel een diploma.

Ik val in een programma dat die andere docent heeft opgesteld. Hij leest met de tweedejaars meteen klassieke poëzie. Dat vind ik mooi; zelf had ik dat nooit gedurfd, maar het heeft zin. Als ze de gedichten ook horen voordragen en eventueel uit hun hoofd leren bouwen ze een bezit op. En poëzie was altijd al het hoofddeel van de Arabische letterkunde.

Sommige van die studenten heb ik nog gehad toen ik nog vast werkte. Er zijn zeer goede bij, die indertijd met glans voor hun tentamens zijn geslaagd, en ik weet precies over welke stof. Maar opvallend is, dat nu die stof van toen af en toe ter sprake komt of zelfs toegepast moet worden ze zich die niet herinneren. Dat vind ik merkwaardig. Ik ben al oud en mijn geheugen loopt duidelijk achteruit; toch weet ik het meeste van vroeger nog, en zeker de vakkennis is nog paraat. Maar wat zíj alles in korte tijd al vergeten zijn, dat is ongelooflijk! En ik heb het nu over de beste studenten; de slechte komen sowieso geen Klassiek-Arabisch doen. Zou het komen door het lawaaiige, elektronische, gefragmenteerde leven dat zij leiden, waarin helemaal geen plaats meer is voor concentratie? À bas les portables!

En hoe gaat het met mij, nu ik als een hond ben die terugkeert naar zijn eigen braaksel? 1 Moe ja, duidelijk vermoeider dan vroeger na zo’n les. Ik ben ook merkbaar ouder geworden. En het heeft ook te maken met de betrekkelijke zinloosheid van het geheel, met het feit dat je steeds weer bij nul moet beginnen, omdat de basiskennis is weggezakt. Maar anderzijds ben ik ineens ook fitter. Ik voel me actief, voel de hartslag, de adrenaline en een zekere opwinding, en dat bevalt me wel. Alleen een schrijftafelleven leiden is toch wat weinig vitaal. Eigenlijk ben ik nu wel genoeg uitgerust.

NOOT
1. ‘Een hond keert terug naar zijn eigen braaksel’: 2 Petrus 2:22; ook verkrijgbaar als hadith van de profeet, ككلب يعود الى قيئه.

1 reactie

Opgeslagen onder Persoonlijk, Universiteit

Een Reactie op “Weer lesgeven

  1. Er bestaan inderdaad theorieën dat teveel informatie achter elkaar, zoals dat o.a. op internet plaatsvindt, opslag in het lange termijngeheugen vestoort.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s