Oost-Groningen — Bellingwolde

Op naar Bellingwolde. In en om Blijham zag ik al grote boederijen met een herenhuis als voorhuis, en dat werd in Bellingwolde extreem. Grote villa-achtige huizen, die in Den Haag niet zouden misstaan, maar dan met een immens boerenbedrijf erachter aan vast gebouwd. Het vette der aarde.
Daar mocht je beslist niet met klei aan je schoenen naar binnen. Hoe zou het leven zijn geweest in zulke boerderilla’s? Schitterende bals, feestelijke diners in vele gangen, opgediend door blozende binnenmeisjes, een strijkje bij tafel, fonkelende wijnen en na de podding voor de heren nog cognac en sigaren? Een equipage met prachtige paarden in ieder geval, maar waar moest je heen met die kar? Naar andere nette mensen, of naar stad af en toe. Voor de boodschappen hoefde je het dorp niet uit: een familielid van groninganus bedrijft hier een zaak in kleding en beddengoed.
Ook hier hoge en eerbiedwaardige oude bomen. Daar zijn er nog heel wat van in Groningen; door de samenvoeging van gemeenten zijn er niet meer genoeg burgemeesters om ze allemaal om te laten hakken.
Sterk is het contrast met het zeer nabije De Lethe, door groninganus zo overtuigend op de kaart gezet. Het tuig woonde werkelijk op een steenworp afstand, en met stenen gooien deden ze zonder twijfel. Als personeel onbetrouwbaar en de schrik voor de kinders. Nu wonen daar zo te zien alleen nog stiltezoekers en natuurvrienden. Slechts één kapot boederijtje met twee kwaaie honden zou voor smokkelaarsnest kunnen doorgaan; door de EU is er in deze branche veel werkgelegenheid verloren gegaan. Geen foto, vanwege die honden.
De Lethe is ’s lands einde, en dat merk je: er komt niets meer. Ximaar heeft gelijk, nu zie ik het ook: al die windmolenparken staan net over de grens.

5 reacties

Opgeslagen onder Nederland

5 Reacties op “Oost-Groningen — Bellingwolde

  1. De boeren zijn hier zo rijk geworden door het recht van opstrek (uitbreiding van het bedrijf in ingepolderd kwelderland) en door het recht van beklemming (eeuwigdurende vaste erfpacht, waardoor de pachten bij de voortdurende inflatie relatief steeds verminderden). In de 19e eeuw ontwikkelden ze zich tot hereboeren, die hun dochters naar de Franse kostschool en op pianoles stuurden. Intussen werd de sociale afstand tot het werkvolk dat met de poten in de klei stond, steeds groter. Een goed beeld van hoe het er op een Oldambster en Bellingwolder boerderij toeging, wordt gegeven in museumboerderij Hermans Dijkstra in Midwolda.

  2. Dank voor de info. De volgende keer dus naar Midwolda.

  3. Het blijft apart te lezen: vakantieverslagen met componenten uit voor mij reguliere werkweken. (En dank voor het munten van het woord ‘boerderilla’!)

  4. Er komen ook mensen uit Groningen op vakantie naar Marburg, bijv. aargh.

  5. Ooit liep ik door dit deel van Groningen.
    Telkens weer liepen wij tegen het bord van Bellingwolde aan.
    In en uit het dorp bleek uiteindelijk bijna een dagwandeling te zijn.
    Ik zal het daardoor nooit vergeten.
    Al was de overnachting in een plaatselijke uitspanning met goed eten en veel drank ook bijzonder te noemen.

    Vriendelijke groet,

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s