Oost-Groningen — Bourtange

(24 februari. De pech was, dat mijn laptop onderweg kapot ging, zodat er ook aantekeningen verloren zijn gegaan.)

Er was een boerin in Bourtange
die dringend haar vent wou vervangen.
Als boer was ’t een goeie
met gevoel voor zijn koeien,
doch haar zat hij almaar te stangen.

Zie je wel, limericken gaat ook zonder fiets. Er zijn overigens geen boerinnen in Bourtange; het is een tip-top weer opgebouwde vesting met een aardig dorpje erin, perfect onderhouden, bewoond, maar doodstil. Prachtig knapperig voorjaarsweer. Er zijn twee eetcafé’s, die prettig zijn, maar veel te groot, en daaruit blijkt wel dat er ’s zomers veel toerisme is. Dat is ook aan het bezoekerscentrum te zien en de middelgrote parkeerplaats buiten de veste. Er staan wat huisjes te koop. De waardin in een van de café’s vertelde dat zij eerst binnen de vesting had gewoond, maar nu er vlak buiten. Het was haar ’s zomers gewoon te druk: dan is het dorp een kermistent, zei ze, de mensen kijken door je ramen en vanaf de vestingwal ook in je achtertuin. Er waren stevige deursloten en stickers van bewakingsdiensten te zien.
Er stond ook een kleine synagoge. Op een gedenkplaat de namen van degenen die waren weggevoerd. In de bijgeleverde brochure stond dat de joodse gemeenschap voor de oorlog heel geliefd was geweest. Hm, ik heb mijn twijfels.
Kunstmatig of niet, voor mij was Bourtange precies wat ik nodig had: een geconcentreerd shot Nederland. De straatjes, de proporties, de gebruikte materialen; de gesprekken van de mensen natuurlijk. Dat schoot er bij mij in toen ik eens het Openluchtmuseum in Arnhem bezocht. Het gaat blijkbaar om Gedächtnispflege, geheugenonderhoud, althans van de Nederlandse helft. Bijtanken, opfrissen; je wilt er toch over kunnen blijven beschikken. Nee, ik ben niet zoals M., die steeds in oude fotoalbums zit te kijken. Ik heb graag dat het een beetje geconcentreerd gebeurt, en daarna kan ik weer aan de toekomst denken, of aan heel andere landen.

7 reacties

Opgeslagen onder Nederland, Persoonlijk

7 Reacties op “Oost-Groningen — Bourtange

  1. Daar ben ik dus nog nooit geweest, maar de perfecte staat van onderhoud zie je inderdaad ook op foto’s (bij Flickr bijv.).

  2. Tsja, dat ‘geliefd’… Deze week las ik het eveneens over de joodse gemeenschap van Winschoten. Een apocrief warm bad. Wat toepasselijke regels van Jaap Meijer/Saul van Messel:

    Filosemiet

    Erger dan
    haat die
    beledigen kan:
    vriendschap
    waar tegen
    ik mij niet
    verdedigen
    kan.

  3. Ja zo’n vent moet je vervangen, (verhangen gaat weer net iets te ver) ook al is hij nog zo goed met z’n koeien 🙂
    Ik ben ooit in Bourtange geweest met zo’n met zijn dure auto vergroeide persoon die echt helemaal tot midden in de vesting moest rijden. Ik liep mij daar vooral dood te schamen.

  4. Bourtange bezocht ik eens in de winter.
    Ja, zomers zal het er wel een drukte geven.
    ’s Winters komt het landschap mooier uit.

    Wandelvriendelijke groet,

  5. Ik bezocht Bourtange ook in de winter, of was dit nou het voorjaar? Inderdaad, het landschap is heerlijk en je kan ver kijken. Dat moet ook wel; er hadden toch zomaar Duitsers voor de poort kunnen staan.

  6. Hoe kijkt een Duitser nou aan tegen al die fortificaties langs de grens, allemaal gericht tegen invallen uit het oosten, vraag ik me weleens af …

  7. @AikeP: Ik zou het je niet kunnen zeggen. Dat zou je in Noord-Duitsland moeten navragen en die landstreek ken ik niet. Ten Zuiden van Keulen bestaat Nederland niet in het bewustzijn van de mensen.
    Aan de Waal is er ook zo’n fort: Schenkenschans.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s