Lopen

Het is waar: ik kan weer aardig lopen. Bijna anderhalf jaar was dat niet mogelijk zonder pijn, zodat de afgelegde trajecten kort, zeer kort bleven. Ik kon er nochtans goed mee leven: met fiets, auto, bus en taxi kwam ik overal heen, zodat de kwaal goed te negeren was. Alleen op vakanties was het een crime.

Ik zal geen medische details geven. Vorige zomer kreeg ik een behandeling, netjes gepland voor mijn reisje naar Zwitserland. Maar die hielp niet; naar achteraf bleek was er een verkeerde diagnose gesteld. Een betere volgde in november, een diagnose die zelfs mijn jaren oude kniepijn in een ander licht stelde. Een afspraak werd gemaakt voor vijf nieuwe behandelingen half januari. Daarvan heb ik er nu twee achter de rug, en ziedaar!

Vandaag ben ik er even voor gaan zitten. Want twee dingen waren me opgevallen: 1. Uitblijvende dankbaarheid. Lopen is zo gewoon, en ik heb het ook zo lang normaal gekund dat ik er eigenlijk niets bijzonders aan vond. Bovendien geloof ik nog niet helemaal dat het zo goed blijft. 2. Ontbrekende praktijk. Vandaag besloot ik daarom tot de daad over te gaan. Kunnen lopen is immers niet hetzelfde als lopen. Vijftig minuten werden het; een geslaagde wandeling. De hemel hielp door geen sneeuw en ijs maar een milde rotmotregen neder te zenden. Geen pijn gehad, hoogstens een wat raar gevoel in de voet. De ene schoen kraakte bij het neerzetten, de andere niet, wat wijst op onevenwichtigheid. Morgen een uur of iets meer.

De driftige pas van vroeger is weg. Het lopen gaat tamelijk langzaam, maar dat is niet erg. Ik heb immers alle tijd. Zolang ik nog tijd heb.

 

 

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

8 Reacties op “Lopen

  1. Ja dat ongemak vergeet je snel he, als alles het weer gewoon doet. Maar goed om te horen dat de knie is opgeknapt, het vergroot toch je mogelijkheden. Rustig aan maar. Dat zeg ik ook tegen mezelf, op dit moment heb ik tot mijn verbijstering rare kniepijn, maar ik heb juist meer last bij het fietsen, met mate rustig wandelen gaat. Hardlopen even niet. Laat ik hopen dat het bij mij geen anderhalf jaar gaat duren, had net afgesproken om met dochter aan de Lahntallauf mee te doen 😦

  2. Bob

    Gefeliciteerd, maar doe wel rustig aan. 50 minuten is best wel veel als je het niet gewend bent. Een vriendin van mij was begonnen met joggen een na twee weken al bij een uur; nu heeft ze behoorlijke pijn aan de knie, een moet eerst weer rust houden.

  3. @Aargh: Oei, dat is al begin maart, die Lahntallauf. Vijf weken is weinig om op te knappen als je echt wat hebt. Maar hopelijk valt het mee.

    @Bob: Joggen zit er voor mij niet meer in. Lopen ≠ laufen. Tja, dat wennen: ik hoorde van iemand die besloot te vermageren en nu onder aanvoering van zijn vrouw elke dag een stukje gaat wandelen. Ze begonnen met tien minuten; na drie weken zijn ze nu bij een half uur. En zo heel dik is hij niet eens. Maar zo ver heen ben ik gelukkig nooit geweest.

  4. Wieneke

    Als je niet zo hard loopt zie je meer.

  5. Dat is waar. Snelheid vind ik ook een bezwaar van fietsen. Dat gaat wel niet zo heel hard, maar je ziet soms net niet genoeg.

  6. Dat is mooi, als je weer zonder pijn kunt lopen!

  7. Probleem van fietsen is niet zozeer de snelheid, als wel dat je moet opletten waar je fietst. Lopen kun je vrijwel geheel verzonken in gedachten doen.

  8. @Laurent: Blind lopen kan ik goed op vlakke paden, zoals in Nederland. Hier echter zijn veel kinderhoofdjes, kuilen, boomwortels, bospaden en veldwegen waar de grond niet effen is. Omdat ik problemen krijg als ik mijn voet niet vlak kan neerzetten moet ik terdege uitkijken, ook bij het lopen.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s