Lezen in Thailand

Een  boek dat ik in Thailand las was in het Nederlands: Peter Buwalda, Bokito Avenue. Nee, het heet: Bonita Avenue. Ik had het niet gekocht; iemand had het blijkbaar in het hotel laten liggen. Een groot en dik boek, waarschijnlijk geschreven om tijdens twaalfurige vliegreizen het lawaai van de motoren te overstemmen. Maar het hapt ook gemakkelijk weg aan de rand van een zwembad, terwijl een bediende op zachte voeten een opengesneden mango met bolletjes vanilleijs en kleefrijst langs brengt.

Ik moest niet voor niets aan Bokito denken. Het is een boek waarin alles grof en agressief en too much is. Het lijkt op bepaalde moderne industrieel vervaardigde voedingsmiddelen, bij voorbeeld aardbeiensaus waaraan nog eens extra aardbeienaroma en kleurstof zijn toegevoegd.

De hoofdpersoon: een door een ongeluk gemankeerde judoka van wereldklasse, vervolgens wiskundige van wereldklasse, vervolgens rector magnificus en minister geworden. Wat een vitaliteit, wat een kracht, wat een doorzettingsvermogen. Zijn misdadige tokkie van een zoon, een etterbak die al even agressief is als papa, maar in een gevecht nog van deze verliest en langzaam doodvriest terwijl zijn brute verwekker erbij staat. Zijn ontaarde (niet lijfelijke) dochter die als jong ding al ruim een miljoen bijverdient met internetporno en in Amerika op veel grotere schaal daarmee doorgaat. Haar brave vriendje, dat niet zo maar een beetje gek wordt, maar compleet wild psychotisch. Niet bewezen is dat het dáárvan kwam. Er moest ook nog een enorme knal in; daartoe werd de ontploffing van de vuurwerkfabriek in Enschede geleend.

Een detail dat me nog extra heeft gestoord: de rector wordt op zeker ogenblik verleid door een bloedjonge, immorele studente. Dat is een geadopteerd meisje uit Thailand, opgevoed in een degelijk Nederlands gezin. Blijkbaar zijn het haar Thaise genen die haar predestineren om het hoertje uit te hangen. Bah!

Vragen die even opkwamen maar bij al dat lawaai ook snel weer verdwenen: Is het erg, is het immoreel om in het internet porno te bedrijven met je eigen vriendje? Zitten misdadigheid en gewelddadigheid in de genen? De eigenschappen die de vader zo ver gebracht hadden pakten bij zoonlief totaal verkeerd uit. Wat ontbrak was een opvoeding; door vaders echtscheiding was daar niets van gekomen. Maar een jongen als deze zou altijd moeilijk opvoedbaar, zo niet totaal onopvoedbaar zijn geweest. Tenslotte blijkt toch ook de ware aard van de vader. Maar willen we dan liever lieverdjes als rector, als minister?

Niet mijn soort boek, ik heb me over mezelf geërgerd dat ik toch doorlas. Maar dat deed ik. Toegegeven, Buwalda kan wel heel goed een pen vasthouden en spanning opbouwen. Maar zodra ik de laatste bladzij achter mij had gelaten riep ik uit: ‘Wat een rotboek!’ — H. is mijn getuige — en zoiets doe ik anders nooit. Een hele zak met misselijk makend snoepgoed achter elkaar leeg eten, ja, dat doe ik een enkele keer. Het bekomt niet, kan ik u zeggen.

Zoals Harry Quebert een Amerikaans boek is dat in het Zwitsers is geschreven, zo is dit er een dat in het Nederlands is geschreven. Het valt ook niet mee om in een boekvijandige wereld als schrijver nog een beetje beroemd te worden. Maar wat een geluk dat er nog zovele boeken uit de oude wereld bestaan.

11 reacties

Opgeslagen onder Literatur, Nederland, Thailand

11 Reacties op “Lezen in Thailand

  1. Het boek werd in Nederland de hemel in geprezen, dat is vaak geen goed teken. Ik heb het niet uitgelezen want ik werd er naar van.

  2. Hartelijk dank voor deze recensie, scheelt mij weer een hoop tijd en ergernis.

  3. Bob

    En nu snel weer een echt boek lezen!

  4. Trijntje

    Ik had op grond van de recensies al geen zin om dit boek te lezen; en je hebt me daarin bevestigd.

  5. @Bob: Al gebeurd Bob, in het vliegtuig. Bericht volgt. Ik heb net Tommy Wieringa, Dit zijn de namen, cadeau gekregen. Dat kon wel eens een echt boek wezen; zijn eerdere werk vond ik ook goed.

  6. Trijntje

    Dit zijn de namen, dat is nu echt een goed boek!

  7. Om op de vraag terug te komen:
    “Willen we dan liever lieverdjes als rector…?”

    Ja, wij hier in Groningen kennelijk wel. Maar in Nederland heeft een universiteit ook altijd een collegevoorzitter achter de hand.

  8. En dat zijn bruten met vechtsportachtergrond?

  9. In het vliegtuig heb je wel enigszins makkelijk leesbare boeken nodig, ja.

  10. Dus zo te lezen ook niet mijn cup of tea.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s