Fantoomkiespijn

Ik wil niet zeuren over een pijntje dat ik had, maar berichten over de wondere wereld van het menselijk lichaam en met name de ziel.

Een jaar geleden was ik vier maal in het ziekenhuis voor kleine ingrepen in het binnenwerk. Men ragde daartoe met een slang door mijn mond, keel en maag. Het gebit komen zulke behandelingen niet ten goede: patiënten komen er soms met loszittende of eruit hangende kiezen vandaan. Dat was bij mij niet het geval, maar ik had wel kiespijn erna, en die ging niet over. De tandarts constateerde een tandvleesontsteking, die hij snel en doeltreffend behandelde. Maar die andere, niet precies te lokaliseren pijn stelde hem voor een raadsel. Mijn kiezen zaten nog strak en stevig, en op een röntgenfoto waren geen tekenen van ontwrichting of verrotting zichtbaar. Ik kón die pijn niet hebben, maar had hem toch: bij aanraking met bepaalde stoffen (fruit, kaas) en bij het kauwen van iets stevigs. Voortaan kauwde ik alleen met rechts; het is wat vreemd als je een mond vol tanden hebt, maar het gaat ook. Zo leefde ik gewoon verder; het was maar een klein ongemak. Alleen kort voor Thailand maakte ik me een beetje zorgen. Wat als er iets acuut ontploft in die mond en ik kreunend op zoek moet naar een junglearts? (Wist ik veel dat Thailand vol staat met glanzende, moderne tandartsklinieken.)

Zover kwam het echter niet, want er was tevoren al iets anders gebeurd. Op een dag in november bevond zich in een salade wederrechtelijk een olijvenpit. Ongezien belandde hij in mijn mond, juist op de pijnlijke plek, en ik beet er keihard op. Au! Dat voel je wel een poosje. Maar het was tegelijk een geruststelling en bevrijding. Deze harde beet had immers ook tussen twee andere kiezen wel even pijn gedaan. Maar het was niet de snerpende, diepe pijn die was opgetreden bij rottenis. Sindsdien gaat het veel beter: de druk is weg en kauwen kan ik ook weer met links.

Wat was dit? Tot het volgende tandartsbezoek zie ik het als volgt. Die slangen in het ziekenhuis hebben flink wat pijn veroorzaakt. Die heb ik door de narcoses niet gevoeld, maar hij was er wel, en naderhand was er de napijn. De kaak moet die pijn gewoon hebben onthouden. De dreun van die olijvenpit bracht de katharsis: als je hier tegen kunt is er niets aan de hand, stel je dus niet aan. En dat doet hij sindsdien ook niet meer.

(Interessante filosofische vraag: bestaat pijn wanneer je hem niet voelt?)

6 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

6 Reacties op “Fantoomkiespijn

  1. Und ich habe mich beim Lesen gefragt: Hättest du vielleicht früher von deinen Schmerzen befreit sein können, wenn du nicht zum High-Tech-Zahnarzt gegangen wärst, sondern zum Dschungelarzt oder Medizinmann? Aber wir Aufgeklärten glauben ja nicht an den ganzen Hokuspokus, selbst wenn wir Katheter als Schlangen erleben.

  2. Bob

    Die vraag is eerder biologisch dan filosofisch. Het elektrische signaal van de pijn die je niet voelt ontstaat in de tand, wordt doorgegeven tot een bepaald punt waar het wordt tegengehouden door de pijnstiller.
    Bij een narcose is het nog anders. De pijn voel je wel, net als bijvoorbeeld lichte hoofdpijn in je slaap waar je niet wakker van wordt, maar je beleeft hem niet. Op het moment dat je wakker wordt is de pijn er echter wel meteen.
    Interessante vraag ja.

  3. Wieneke

    Voor wat betreft het laatste.Tijdens operaties krijg je door de anaesthesist wel degelijk pijnstillers bij de narcose en spierverslappers e.d. toegediend, dus moet er pijn zijn. Ook al voel je die op dat moment niet omdat je buiten westen bent.
    Zodra je weer bij bewustzijn bent heb je al een aardige buffer pijnstillers.

  4. @Charlie: In het Nederlands is ‘slangen’ het gewone woord voor Schläuche. Maar iets mythologisch komt er misschien toch bij: vannacht droomde ik dat ik in Thailand bij een kraampje op de kermis met een python heb gevochten. Ongeveer zoals er bij ons vroeger een bokstent op de kermis was. In Noord-Thailand heb ik twee grote pythons gezien, zij het in gevangenschap en volkomen uitgeteld na een maaltijd. En vanochtend dacht ik: kom, laat ik dat van die fantoompijn eens opschrijven. Mijn strijd tegen de slangen. Zo komt alles tezamen.

    @Bob, Wieneke: Een tweede filobiosofische vraag die opkomt is: Wáár voel je zulke fantoompijn eigenlijk precies? Aan welke zenuw? Het zou me niet verbazen als er geen preciese locatie aan te wijzen was.

  5. Ik vind het een wonderlijk verhaal. Maar het gebit is een wonderlijk iets, als ik pijn in mijn oor, mijn slokdarm en achter mijn oog krijg weet ik dat ik weer een wortelontsteking heb, en P is na een tandartsbehandeling eindelijk van een jarenlang zeurende hoofdpijn verlost. Ook is er het verschijnsel dat men hier “weerpijn” noemt, (over en weer): in de bovenkaak mankeert iets, in de onderkaak op dezelfde plaats doet het pijn. Allemaal heel merkwaardige zaken. Maar fijn dat het beter gaat.

  6. Mijn zwager heeft een zogenaamde hoge pijngrens. Eigenlijk zou je pijndoofheid moeten noemen. Hij is ook redelijk doof en heeft slecht zicht, wat allemaal met een bepaald erfelijk syndroom heeft te maken. Probleem van die hoge pijngrens is dat hij niet op pijnsignalen reageert of veel te laat. En dat is behoorlijk onhandig. Pijn heeft een waarschuwingsfunctie.

    Bob geeft het naar mijn mening goed weer. Zelf heb ik al jaren een gebit, maar kan af en toe nog de pijn voelen die ik voorheen bij de voortanden had. Dat is een echte fantoompijn, of beter een pijnherinnering die er diep in zit.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s