Ontspannen met Perzisch

Sinds enige tijd leer ik wat Perzisch, en ik merk nu al dat het me makkelijker afgaat dan Arabisch, hoewel dat toch mijn hoofdvak was. Allicht, zal iemand zeggen: Perzisch zit veel eenvoudiger in elkaar. Dat is altijd maar betrekkelijk waar. Het is net als met fluit spelen, dat in het begin makkelijker is dan viool. Voor gevorderden zijn beide instrumenten toch even moeilijk.

Maar er is nog iets. Arabisch heb ik onder ongunstige omstandigheden geleerd: verknipte docenten, slechte leermiddelen, het blijvende gevoel dit nóóit te zullen kunnen. Het was bovendien voor mij decennia lang een plicht, een heilig moeten, zoals ik nu postuum begin te ontdekken. Terwijl Perzisch alleen maar een aardige vrijetijdsbesteding is, die in aangename sfeer wordt genoten. Het is mede daarom dat die taal mij vanzelf aanvliegt. Nou ja, het beetje dat ik er nu van ken dan.

Het is te vergelijken met Frans en Italiaans. Met Frans begon het gezeur al op de lagere school. Op de middelbare school was het vreselijk; ik heb de lessen hoofdzakelijk soezend doorgebracht – wat overigens pedagogisch waardevol is! En daarbovenop nog die Fransen en Brusselaars, die geen gelegenheid voorbij laten gaan om je te laten voelen hoe beroerd je Frans is. Toen ik merkte dat ik Frans nodig had voor mijn vak ben ik Franse literatuur gaan lezen. Dat was een genoegen en zo heb ik er toch nog vrij veel van geleerd. Die bevangenheid, dat gevoel van druk is echter gebleven. Maar dan het Italiaans! Ik ken er maar heel weinig van: een verblijf in Rome, een leerboekje, de rest opgepikt uit opera’s of liederen. Maar het beetje dat ik heb staat volledig tot mijn beschikking en ik kan er vrolijk verder mee improviseren. Geen blokkades. Dat merken de gesprekspartners ook, dus die gaan daar goed op in. Welnu, zo gaat met dat Perzisch ook.

Gun uw kinderen dus een aardige Chinese gouvernante, dan leren ze bijna vanzelf een nieuwe wereldtaal.

7 reacties

Opgeslagen onder Iran, Persoonlijk, Taal

7 Reacties op “Ontspannen met Perzisch

  1. Om een taal te leren moet je er open voor staan. Zelf ben ik zeker taalgevoelig als het om het luisteren en spreken gaat. Bij mij ging het met Frans ook falikant mis. Droge grammatica en een leerkracht die me niet aansprak en op weinig respect konden rekenen binnen de gehele school. Na 2 jaar ruime onvoldoendes (als ik eens niet afkeek) zorgden er voor dat ik daar in elk geval niet mee doorging. Niemand kon me destijds het nut uitleggen terwijl ik dat nu zelf wel kan. En nutteloze dingen wilden bij mij in het algemeen niet aanslaan op school.

    Engels ging stukken eenvoudiger. Ik luisterde al zeer frequent naar wereldomroepen in het Engels en heb op school eigenlijk geen woorden geleerd die ik al niet gehoord had. Daarbij hielp onderschrift met veel Amerikaanse en Engelse TV-series ook enorm. Voor die taal hoefde ik dan ook geen enkele moeite te doen. Duits lag daar tussenin, maar werd gefrustreerd met nog meer grammatica. Alleen moest Duits om naar een technische vervolgopleiding toe te mogen en hield ik dat dus aan.

    In Frankrijk kan ik redelijk coommuniceren in het Frans, maar ik moet de Fransen wel af en toe afremmen om bij te kunnen blijven. In het begin was het niet te doen, maar na er te hebben gewerkt en vooral flink wat fietsvakanties lukt het me redelijk. Italiaans en Spaans heb ik nooit gehad, maar lukt voor mij voldoende. Ik ken de verschillen en met een flinke Engelse woordenschat (waarvan de helft in Latijnse talen te gebruiken is) kom ik een heel eind. Een discussie aangaan lukt me zeker niet om maar te zwijgen over het maken van een grapje. Portugees, Grieks en Fries lukt me nog veel minder.

    Rond mijn 8ste ben ik echter ook gehersenspoeld door de moeder van een schoolvriendje. Van haar kreeg ik in die tijd al huiswerk mee om Esperanto te leren. Zij was er heilig van overtuigd dat dat de wereldtaal werd. Omdat het een vreemde taal was en we dat niet op de lagere school hadden vond ik dat destijds wel leuk. Na ongeveer een jaar hield het op en ik heb geen idee waarom. Wel weet ik dat ik er vrijwel niets meer van weet en in de wereld net zo goed Baskisch had kunnen leren omdat meer mensen dat spreken.

    Toen begreep ik nog niet dat Esperanto eigenlijk een nieuw soort Latijn was. Eerst is het Latijn versnipperd in allerlei Europese talen en vervolgens hebben ze uit die talen weer de verzameltaal Esperanto gemaakt. Het grote voordeel was/is minder grammatica. Toch is Esperanto niet grammaticavrij, het kent ook allerlei vervoegingen.

    Ik heb 3x 2 maanden op Taiwan rondgehangen, maar hun Chinees is me nooit aangewaaid. Een biertje bestellen lukt, maar simpelweg vragen naar extra rijst lukt mij alleen met gebaren.

  2. Mooi hè, Perzisch. En inderdaad, de manier waarop je een nieuwe taal leert kan een verschil maken van dag en nacht.

  3. Inderdaad, Chinees voor jongeren. Van Rompuy heeft onder jongeren met zijn meertalige Chinese weblog en Chinees Twitter account op China’s grootste microblogsite en Twittermachine van Weibo meer Chinese volgers dan dito Europese jongeren op de westerse tegenhangers. Blijft uiteraard censurering, waar Van Rompuy geen hinder van ondervindt.

  4. De Chinezen houden wel van openluchtmusea als Europa. Als je ze maar geen kaas wilt voeren.

  5. Oh ja, viele haben regelrecht Angst vor bestimmten Sprachen. Es gibt da natürlich einerseits die schlechten individuellen Erfahrungen aus der Schule und andererseits die kollektiven Vorurteile, bestimmte Sprachen könne man gar nicht lernen und andere seien leicht. Nun ja, lernbar ist alles, was Millionen Menschen beherrschen, und leicht ist keine Sprache, nicht einmal die eigene Muttersprache. Was ich nicht verstehe ist, warum Englisch als leicht gilt, bei dem riesigen und heterogenen Wortschatz (king ~ queen ~ royal), der schwierigen Grammatik (The sun turns out his light over England and her neighbours ist vollkommen korrekt) und einer Beziehung zwischen Aussprache und Schriftbild, die sehr ans Chinesische erinnert.

    À propos Chinesisch: China hat zwar 13,5 Einwohner, aber davon versteht ja nur die Hälfte einen Mandarin-Dialekt, geschweige denn die Ansager und Schauspieler im nationalen Fernsehen. Wenn wir alle Einwohner der EU (<5,1 yì, davon fast 0,17 yì in NL und 0,06 yì in Hessen) und Anglo-Amerikas (3,5 yì) aufaddieren, kommen wir etwa auf die Zahl Chinesen, die auch noch eine Gouvernante brauchen, um Standard-Chinesisch zu lernen, denn selbst Dialekte des Mandarin sind oft untereinander unverständlich, gar nicht zu reden von Kantonesisch, Hakka, Wú usw.

    Persisch soll ja das genaue Gegenteil davon sein. Angeblich sind sich die drei Sprachen Farsi, Dari und Tadschikisch so ähnlich, das die Menschen einander leicht verstehen können, ähnlich wie beim Bosnisch-Kroatisch-Montenegrinisch-Serbischen, bei dem es sich nach der montenegrinischen Verfassung um vier (der fünf anerkannten) Sprachen handelt.

    Ich wünsche beim Lernen der Sprache der vorchristlichen Vermittler zwischen West-, Ost- und Südeurasien noch viele spannende und entspannende Momente.

  6. Engels is zo makkelijk, omdat het (nog) de taal van de macht is. Men vleit zich altijd graag tegen machthebbers aan en probeert ze te imiteren. Daarom moet de nieuwe gouvernante ook een Mandarijnse zijn; Hakka heeft totaal geen zin. Inderdaad, het karakters schrijven blijft ongeveer hetzelfde.

    Mandarijnen werden in Nederland traditioneel graag met Kerstmis geschonken. Dít is het moment.

  7. Ja, die weltberühmten niederländischen Traditionen. Mandarine haben aber nicht so tolle Beine wie Pieten, oder sie verdecken sie. ☺

    Und Mandarinen sollte man natürlich zu Weihnachten loswerden. Im neuen Jahr schmecken sie nicht mehr so gut.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s