Een Vogelsbergje pikken

Vanuit Frankfurt deed ik dat vroeger bijna ieder jaar: een paar dagen fietsen in het mild naar de vulkaankrater toeglooiende gebied van de Vogelsberg, en vanuit Marburg nog maar één keer. Nu ik geëlectrificeerd ben gaat het weer heel goed. Drie dagen ben ik weggebleven. Via Allendorf – Lumda – Nieder Ohmen – Ulrichstein – Lauterbach – Bad Salzschlirf – Schlitz – Rimlos – Wallenrod – Ober Breidenbach – Groß Felda – Maulbach – Homberg en weer naar huis.

Ulrichstein ligt op 600 meter hoogte. Daar moet ik tien jaar geleden nog op mijn oude fiets zonder electra heen zijn gereden, en nog wel via de gevreesde zuidhelling. Niet meer over zeuren; nu kroop ik geleidelijk aan omhoog langs de Ohm. Vanaf Nieder-Ohmen werd het spannend, omdat ik vandaar het traject niet kende. Dat brengt altijd een grote stemmingswisseling teweeg: nieuwsgierigheid, opwinding; nee, je hoeft echt niet naar Mongolië of de Noorse fjorden om de kick van een ander land te ondergaan. Een grote verrassing was Ruppertenrod, een vriendelijk, levendig dorpje met eeuwenoude lintbebouwing, nog gewoon in gebruik. Ook een vakwerkkerkje, voor mijn verzameling. Zacht stijgen tot Ober-Seibertenrod, daarna begon het pas het heftige klimmen. Dat klimmen is ook op een electrische fiets wel inspannend, tenzij je de hele tijd het motortje op Turbo zet, maar dan is de accu snel leeg. Gelukkig lag op de top het degelijke Gasthaus Groh, dat ook een heel behoorlijke Duitse maaltijd serveert. Met maar liefst 3000 inwoners is Ulrichstein de metropool van de Vogelsberg. Leeft van tourisme, niet veel te zien, niet veel te beleven.

Aan de westkant van Ulrichstein was alles nog mild en vriendelijk. Boven en aan de oostkant ligt een schrale vlakte waar de herfst voelbaar is, en waar de bomen en struiken knorriger zijn. Vreemd is dat vanaf daar en ook verder oostelijk de huizen zijn bekleed met van die houten spaantjes, Schindeln, waarmee ook het huisje van de heks van Hans en Grietje was bekleed – al was dat in brood en koek uitgevoerd. In mijn landstreek zie je dat vrijwel nooit; in de Taunus weer wel. Zou het iets met middelgebergten te maken hebben? Dat waren vroeger natuurlijk armoedige gebieden, en die spaantjes waren blijkbaar de goedkoopste bedekkers. Niet duur, maar wel veel werk. Als je ze verft of impregneert gaan ze een aantal jaren mee, maar ooit zal je ze toch moeten vervangen. Als je ze niet onderhoudt hangen ze te rotten aan je muur.

Ik zag tot mijn genoegen dat de spoorverbinding Gießen-Fulda is gemoderniseerd en dus gered. Er rijden alleen nog maar kleine, tramachtige treintjes over; vroeger echte, met een locomotief en vier, vijf wagons. Omdat ik de spoorbaan enkele malen ben gekruist had ik de gelegenheid stil te staan om naar de trein te kijken; ja ook naar die kleintjes. Treinen kijken doe ik dwangmatig sinds mijn vijfde; ik kan het gewoon niet laten.

Einddoel was ditmaal Schlitz. Een erg fraai stadje; als altijd was ik er meteen verliefd op en wilde ik er gaan wonen, temeer omdat er een mooi oud pand te koop stond voor een aanvaardbaar bedrag. Maar dat zou erg onpraktisch zijn. Een trein stopt er niet meer. De oude stad is nog bergachtiger en heeft nog meer kinderhoofdjes dan Marburg, dus is moeilijk begaanbaar. Bovendien, wat moet je bij die mensen? Een universiteit is er niet; wel herbergt de stad de Hessische Musikakademie, zodat er allicht toch enige aanspraak en concerten zouden zijn. Kerken zijn vaak visitekaartjes: de Evangelische kerk domineerde, een mooi oud gebouw, maar van binnen doods en saai ingericht; ik vat dat maar op als voorteken. Veel winkels, te veel voor zo’n klein stadje; waarschijnlijk een regionaal centrum. Maar voor pret moet je ergens anders heen, zoals de dichter zegt:

Die pfiff doch auf die Sittsamkeit
Und machte sich ‘nen Schlitz ins Kleid
Und fuhr hinaus nach Theben
Um dort sich auszuleben

Prettig gezwommen in Bad Salzschlirf; of nou ja, gebaad, want om badmeesters te besparen maakt men die bekkens niet dieper dan 1.30 m. Zout, warm water, een genot voor de door kinderhoofdjes verstijfde schouders en rug. Zelfmassage door krachtige waterstralen. Duur, geen muziek uit de muur, geen schoolklassen: een ideale badinrichting die even gedateerd is als ik zelf. Het hele plaatsje is wat op zijn retour, maar geen nood: het monumentale Badhotel is net opgekocht door een of ander wellnessbedrijf, dus dat komt wel goed. Dat versterkt mijn indruk dat het kuurwezen, na een diep dieptepunt, toch weer boven jan komt.

Kinderhoofdjes. Ik fiets natuurlijk graag over secundaire wegen, omdat daar geen auto’s zijn. Dan heb je soms de pech over een oude weg te rijden, een weg die al in de achttiende eeuw of daarvoor een geplaveide hoofdverbindingsweg was. Op zich interessant, soms begrijp je ook meer van de streek en van de herbergen als je zo’n weg ziet. Maar scheefliggende kinderkopjes uit vervlogen eeuwen, dat is erg voor een fietser.

De keerzijde van die landidylles is dat er wel erg veel racistische verkiezingsplakkaten van de NPD zijn blijven hangen. En in het schattige, kennelijk met liefde bedreven boekwinkeltje van Schlitz lagen twee werken van Sarrazin prominent in de etalage. De auteur is een soort intellectuele Wilders vol haat tegen buitenlanders. Terwijl Wilders een beetje Indisch bloed heeft, stamt Sarrazin natuurlijk af van … inderdaad, een Saraceen. Ik was er niet over begonnen als de man niet zelf de hele tijd over foute genen leuterde. Misschien had die boekhandelaarster die boeken per ongeluk aangeschaft, zich verkeken op de belangstelling van het publiek en probeert zij ze nu kwijt te raken; dat zou dan weer te begrijpen zijn. Laten we het daar maar op houden.

Nog even off topic: die boeken van Sarrazin zijn wel degelijk bestsellers geweest, of tenminste één ervan. Als tegenwicht kan ik melden, voor zover het niet al bekend is, dat ook van een ander boek meer dan een half miljoen exemplaren is verkocht. De auteur heet Timur Vermes; hij draagt een Hongaarse naam, mogelijk heeft hij wat dito genen, maar is toch volledig een Duitser. Zijn boek heet Er ist wieder da (Daar is hij weer), en die hij is niemand anders dan Adolf Hitler die, vraag niet hoe, in 2011 plotseling in het moderne Berlijn opduikt, dat hij nauwelijks herkent. De media begrijpen al gauw zijn kijkcijferpotentieel en hij begint een veelbelovende televisiecarrière. Het publiek is enthousiast, ook in het internet krijgt hij talloze ‘likes’ voor zijn sinds 1945 onveranderde uitspraken, en de politieke partijen staan met hun mond vol tanden.
Een grote doorbraak: 1. het is een luchtig en geestig, bijna Brits boek; daarvan zijn er hier niet zoveel, zeker niet over dit onderwerp. 2. tachtig jaar te laat kan er nu ook in Duitsland om Hitler gelachen worden; dat was dringend nodig. 3. het laat de onbeholpenheid van het huidige politieke systeem zien.

6 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Fietsen

6 Reacties op “Een Vogelsbergje pikken

  1. Over “Er ist wieder da”. Inmiddels vertaald in het Nederlands. Meer dan satire:
    Wat bleef na het boek uitgelezen te hebben, is de griezelige bevestiging hoe simpel eenvoudig het is om de samenleving te mobiliseren achter dogma’s en ideologieën omdat de hoofdpersoon zo sympathiek en empathisch overkomt.
    Zoals Charlie Chaplin in ‘The Great Dictator’. Of de geest weer uit de fles is in een andere gedaante met parallelle trekjes is aan de lezers.

    Immer nog actueel.

  2. De geest is inderdaad heel makkelijk weer uit de fles te halen. En democratie is zoiets zwaks: de peperdure Amerikaanse budgetruzie, de Europese hang tot zelfverlamming, de onzegbare knulligheid van de Nederlandse regeringen e.v.a.; het is eigenlijk een wonder dat het zaakje niet allang omver getrapt is.

  3. Vooruit dan. Sinds october 2012 meer dan 1400 bezoekers uit 32 landen.
    Van Australie via Rusland naar het Amerikaanse continent. Geen enkel €U land uitgezonderd. Het onderwerp is springlevend.
    Met een eigen draai eraan:
    http://koningbilly.wordpress.com/2012/10/29/er-ist-wieder-da-roman-debuut-van-timur-vermes-396-paginas-satire/

  4. Ah, kijk eens aan, jij was er vroeg bij! Dank voor de verwijzing.
    Mijn exemplaar van Mein Kampf heb ik nu eindelijk maar eens weggegooid, in het kader van de woningopruiming. Ik vond er niks aan; Vermes is veel leuker.

  5. Ik begreep dat je je eerdere VB-bericht hebt bijgewerkt en snap nu waarom. Van dit tochtje komt me alleen Lauterbach bekend voor. Ik fietste er door tussen Alsfeld en Fulda en eigenlijk tussen een dorp bij Alkmaar, Praag, Bazel en Luik.

    Dit jaar ben ik ook weer door Hessen geschampt en heb een van de plaatsen bezocht die in je vorige VB-bericht staat. De redactie verbiedt me om dat leuke stadje te noemen ivm een eventuele gokkwis. 🙂

  6. Het eerdere VB-bericht heb ik opgediept uit de kelder van de web-streepje-log-resten en ongewijzigd herplaatst. Er ligt daar nog veel oud spul.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s