Zwitseller: De waarheid over de zaak Harry Quebert

Mijn vakantieboek voor dit jaar was La verité sur l’Affaire Harry Quebert, door de Zwitser Joël Dicker. Tot mijn irritatie moest ik het in het Duits lezen, omdat het origineel nergens te krijgen was, ook niet in het Duitstalige deel van Zwitserland. Misschien is dat niet erg, want de Franse recensies zeggen dat de stijl maar matig is. Het Duits was stilistisch in orde. In het Nederlands zal het ook verschijnen, onder de titel De waarheid over de zaak Harry Quebert. Het boek viel me niet mee, maar bij tijden geeft het wel wat te denken. Het fopt de lezer een poosje, en dat is kunst.

Zwitsers is er niets in dit boek. Het is opgezet als een whodunnit die in de USA speelt, op (denkbeeldige?) locaties in een rustig en welvarend New England. Drieëndertig jaar na de verdwijning van de vijftienjarige Nola wordt haar lichaam gevonden bij het planten van hortensia’s in de tuin van de succesvolle schrijver Harry Quebert. Naast het lichaam bevindt zich het manuscript, met handgeschreven opdracht aan Nola, van de bestseller waarmee Quebert beroemd is geworden. De schrijver wordt gearresteerd en voor het gerecht gesleept, maar halverwege het boek weer vrijgelaten. De enige die van begin af aan in zijn onschuld gelooft is zijn leerling en vriend Marcus Goldman, die het schrijven van Quebert heeft geleerd en eveneens een bestseller heeft geschreven. Een tweede boek wil hem maar niet lukken (schrijversblok), maar het onderzoek naar de moord en een enorm voorschot bevleugelen hem en ook hij schrijft weer een bestseller. Hij vindt samen met een politieman inderdaad uit wie destijds die moord heeft gepleegd, en ook dat Quebert zijn meesterwerk niet zelf had geschreven.

Dat laatste had ik al halverwege de lectuur begrepen. Dat de handgeschreven opdracht op het manuscript in het graf niet van hem was, was me ook te vroeg duidelijk. De lezer wordt nodeloos aan het lijntje gehouden doordat het rapport van de grafoloog erg laat afkomt; was dat eerder gekomen, dan had het boek minstens honderd, misschien wel tweehonderd bladzijden korter kunnen zijn. Wie die moord gepleegd had kon me niet veel schelen; ik heb op dit ogenblik zelfs grote moeite me te herinneren wie het ook al weer was. Voor een detectiveroman zijn dat geen goede tekenen. Het interessante wat overblijft is het onderwerp ‘schrijven’, hoewel ook op dit gebied de lezer beetgenomen wordt.

In het boek komen als gezegd twee enorme bestsellers voor. Quebert is rijk en hoogleraar geworden met zijn liefdesroman De oorsprong van het kwaad. Goldman krijgt voor het verslag van zijn onderzoekingen meteen een miljoen dollar aangeboden, en daar komen de reclame- en televisierechten en een bewerking voor Hollywood nog bovenop. Na een poosje worden de boeken van Quebert én van Goldman nog eens tesamen in een fraaie cassette op de markt gebracht. Buiten de fictieve boeken is er nog een derde bestseller, namelijk het boek van Dicker zelf, want ook dat verkoopt geweldig en is al in vele talen vertaald. Gewone boeken, met een oplage van vijfduizend of dertigduizend exemplaren, komen in dit universum niet voor.

Zowel uit het boek van Quebert als dat van Goldman worden langere citaten gegeven. Quebert blijkt pulp over de liefde te zijn, Goldman is journalistiek over een schandaal. Zoiets zou je niet willen lezen, en het is erg onwaarschijnlijk dat deze boeken zulke ongelofelijke bestsellers werden. Of misschien juist toch? Wil Dicker de spot drijven met het Amerikaanse boek- en reclamewezen, waardoor ieder niemendalletje tot enorme proporties kan worden opgeblazen? Omdat in het grote Amerika de vliegtrajecten vaak lang zijn is daar blijkbaar enorme behoefte aan onbeduidende dikke boeken voor op reis. Ik neem ook geen serieuze lectuur mee in vliegtuigen; ook ik had Dickers boek gekocht voor de dode momenten op mijn vakantiereis.

Dicker heeft in Amerika gewoond en daar blijkbaar veel Amerikaanse boeken gelezen. Hij moet ook een handleiding van de soort Zelf schrijver worden in eenendertig lessen gekocht hebben, die hij met vrucht heeft gebruikt. Die lessen krijgt de lezer geleidelijk ook voorgezet. Dickers boek kun je lezen als een sterke uitvergroting van die handleiding, dus waar wacht U nog op? Schrijven is echt erg eenvoudig, zoals uit zijn verkoopsucces blijkt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Literatur, Schrijven, Zwitserland

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s