Op vakantie 3

Voor een week domicilie gekozen in Hooghalen (Dr.). Een prachtig vakantiehuisje, net geschikt voor een of twee personen, en niet duur. Meteen een fiets gehuurd. Zonder elektriek, dat is hier niet nodig.
Het eerste tochtje: Zwiggelte, Westerbork, Orvelte, Schoonloo, Borger, Grollo, Hooghalen.
Het dorp Zwiggelte was meteen een voltreffer: wat een prachtig dorspbeeld! Oude boerderijen, veel hout en alles met rieten dak. Voor de uitvinding van de kunstmest waarschijnlijk armoedig, maar nu rijk en kennelijk bewoond door stadse gasten, die de stulpen met veel geld en goede, soms ál te goede smaak mooier hebben gerestaureerd dan ze ooit waren. Eén van die mevroien schoot haar hoeve uit om mij haar misnoegen kond te doen omdat ik foto’s maakte. Vanaf de openbare weg, wel te verstaan.
Het voormalige Kamp Westerbork heb ik maar laten liggen. Ik schiet altijd zo vol op zulke plaatsen, en je wordt er vanzelf heengebracht als het weer hommeles is.
In het drukke dorp Westerbork kan men dan boodschappen doen en zich te goed doen aan het zuiglam, welks broertjes en zusjes vijf minuten verderop nog in de wei dartelen. Orvelte, wat zal ik zeggen? Een nog prachtiger dorp, maar totaal vermonumentenzorgd en vertoeristiekt. Hier kunnen kinderen leren wat een schaap is en wat een herder. Hier kunnen Vuttersechtparen na hun fietstochtje revalideren met koffie en appeltaart. En de rieten dakkers kunnen hier country and leisure wear kopen en een natuurstenen schouw bestellen voor de broodnodige open haard. Niet helemaal Drenthe zoals ik het verwacht had, maar wat had ik dan verwacht? Mijn Drentebeeld was denk ik bepaald door het onderwijs op de Lagere School: armoedige grond, ontginningen, turfsteken, plaggenhutten. En door de kinderboeken van W.G. van der Hulst, of nee, Anne de Vries: godsvrucht in nederige huisjes. En het meest indringend door de roman Publieke werken van Thomas Rosenboom, wiens Elim niet meer uit mijn hoofd weg wil, al begrijp ik best dat dat een heel stuk hier vandaan ligt.
Na Orvelte werd het normaler. Ook gewone, in gebruik zijnde boerderijen en broodnuchtere gereformeerde gevels vind ik leuk om te zien. Opvallend was de grote variatie in grondsoort en dus begroeiing: alle denkbare soorten akkers afgewisseld met hei, hoog bos, laag bos; mij ontbreken de kennis en de woordenschat om het allemaal te beschrijven, maar ik neem het wel waar. De normaliteit van Borger deed weldadig aan. Toch is dit, vergeten we het niet, de zelfbenoemde hunebedhoofdstad van Drente! Ik ben niet naar een hunebed gaan kijken, zag onderweg wel aanzetjes tot hunebedden. Op het terugweg kwam ik toch langs het voormalig Kamp Westerbork. Tja. Wel mooi gedaan, met die uitvergrote laatste briefkaarten langs het pad.
De infrastructuur voor fietsers is ongelofelijk. Overal schitterende fietspaden, de meeste van put- en kuilvrij fluisterasfalt, en waar mogelijk ver van de autowegen. Ik had een landkaart gekocht, maar die is nauwelijks nodig. Overal ANWB-paddestoelen, landkaarten langs de weg, coördinaten met nummers. In Duitsland moet je wel vaak stoppen om op de kaart te kijken; ook ontbreekt daar vaak het bordje: doodlopende weg. Nederland is misschien iets te ver doorgeschoten met de bezorgdheid. Ze waarschuwen al voor drempels die héél laag zijn. Erg lachen moest ik bij de waarschuwing voor een veerooster.

IF

IF

6_Vlechtwerk2

IF

IF

5_SalonDeCoiffure

IF

IF

IF

IF

IF

IF

IF

6 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Nederland, Persoonlijk

6 Reacties op “Op vakantie 3

  1. Die mevroi behoort tot de lui die privacy tot enorme proporties opblazen, maar die, als je haar naar de betekenis van dat begrip vraagt, finaal met de mond vol tanden staan. Als er dan ook nog een monumentenbordje op hun gevel hangt, is het helemaal lachen.

    Hetzelfde soort begint, hoewel in een boerderij wonend, ook onmiddellijk te klagen als ze de geur van koeienpoep in de neus krijgen.

  2. Precies wat ik niet leuk meer vind aan Nederland, overal bordjes, routes, educatieve uitleg en waarschuwingen. Je kan nooit eens lekker verdwalen of spontaan in een kuil vallen. Het is een land voor watjes geworden, die een klachtenprocedure eisen met schadevergoeding als er dan eens ergens een kuiltje in een fietspad zit.

  3. Prachtige impressie en een mooie kwalificatie, dat ‘vermonumentenzorgd’. Maar sommige ‘over the top’ restauraties – en de aankleding van de woonomgeving – zullen vast ook Welstand en Monumentenzorg een doorn in het oog zijn geweest. Een enkel dorp gaat gebukt onder de Drentificering van Drenthe.

  4. Trijntje

    Ik ben hier jaren terug een paar keer op vakantie geweest, in Wezuperbrug, en vond het er erg mooi. Orvelte stond toen nog aan het begin van het ‘monumentaliseren’.

  5. Kortom, Nederland kent zijn mooi plekjes? Voor ons stedelingen uit het westen is dat met recht ‘boerengebied’. Ik ken er de steden een beetje, maar ja, fietsen is ook niet zo mijn ding….

  6. Ja, maar boeren zijn gezellige lui hoor. Ik heb er met enkele een praatje gemaakt; dat zou met die verkapte villabewoners nooit lukken.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s