Praktijk hervat

Het electrische rijwiel is aangekomen. Het is toch een Victoria Le Mans geworden. Vandaag moest er natuurlijk op gereden worden, hoewel het nogal koud was. Nu ben ik net zo moe en gaar als vroeger na een fietstocht, maar de rit is langer geworden dan sinds jaren en bevatte meer stijgingen. Bijna honderd kilometer is het geworden, naar Wiesenfeld, Battenberg, Amönau. Het is lang geleden dat ik zo’n traject op één dag kon doen. Toch herinner ik mij ook met de gewone fiets eens op de berg van Battenberg te hebben gestaan. Dat moet in 2007 geweest zijn. Niet veel aan trouwens, dat stadje, en het kasteel is ook maar matig. Heel begrijpelijk dat het in de negentiende eeuw op mysterieuze wijze herleefde adellijke geslacht B. zijn fortuin zocht en vond in het buitenland: in Spanje, Bulgarije en vooral Engeland (Mountbatten). Als zestienjarige heb ik tijdens een vakantiebaantje in een hotel Lady Mountbatten per ongeluk eens in haar onderjurk gezien. His Lordship was not amused. Zo, nu begrijpt U alles.
Terug naar de fiets. Een onbevredigend gevoel, de hellingen cadeau te krijgen. In de vlakte en heuvelafwaarts zet ik de electrische ondersteuning af. Meer dan honderd kilometer was ook mogelijk geweest, maar de laatste twintig kilometer van de terugtocht heb ik het gas nog eens extra opengedraaid voor hogere snelheid en een extra bergje.

8 reacties

Opgeslagen onder Fietsen, Persoonlijk

8 Reacties op “Praktijk hervat

  1. Goed dat ie goed bevalt. Ben wel een keer door Wetter, Münchhausen en Wiesenfeld gefietst richting Frankenberg en Korbach. Amönau dus net gemist. De oude delen van Frankenberg en Korbach vind ik zeker bezienswaardig.

  2. Mja, dus de uitdaging is weggevallen en kilometers zijn ervoor in de plaats gekomen. Verder weg maar minder leuk, dat lijkt mij geen vooruitgang. Kun je die motor niet default afzetten?
    (niet op ingaan hoor, vertel maar liever over lady Mountbatten en hoe dat zo kwam …)

  3. Ervan uitgaande dat je her ladyship ongeveer een halve eeuw geleden zag moet ze of op haar laatste benen hebben gelopen, of een spook geweest zijn: http://nl.wikipedia.org/wiki/Edwina_Cynthia_Annette_Ashley,

    (Of ging het om de dochter, Patricia?)

  4. Tja. Het geheugen vertekent veel, maar het betrof toch Louis Francis Albert Victor Nicholas Mountbatten, 1st Earl Mountbatten of Burma, Viceroy of India, KG, GCB, OM, GCSI, GCIE, GCVO, DSO, PC, FRS. Maar wie was dan die lady, GVD? Gefascineerd als ik was door dat dure roomkleurige ondergebeuren, en omdat ik net een faux-pas begaan had, heb ik er niet naar gevraagd. Ik kan me achteraf niet voorstellen dat het zijn dochter was; in die kringen neemt men dan toch éénpersoonskamers? Of misschien hadden ze dat ook en was hij alleen even bij haar binnengelopen? Nu ik in de Wikipedia lees dat beide echtelieden Mountbatten een nogal vrije levensstijl hadden, houd ik het voor mogelijk dat hij een vrijmoedig weekje Amsterdam deed met een willekeurige mevrouw van zijn keuze. Bij haar klopte ik aan om een reden die ik vergeten ben; ik meende yes te horen, maar het moet een no geweest zijn. Toen had ik echter de deur al geopend. Honi soit qui mal y pense.
    Ik was toen chasseur; tegenwoordig zou dat misschien bell-boy heten. Ik moest boodschapjes doen en kleine diensten verlenen aan de hotelgasten. Het loon was laag, maar de fooien waren hoog. Een gulden, een rijksdaalder soms; dat was geld in 1964. Veel later heb ik begrepen waarom hoteldirecties voor zulke functies graag aardige, welgemanierde jongens met talenkennis aannamen; zie ook Thomas Mann, Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull. Maar voor bekoringen ben ik niet gevallen. Er waren ook andere risico’s aan die job verbonden. Zo moest ik eens een gerepareerde parelketting gaan afhalen bij een juwelier. Wat zou er gebeurd zijn als ik dat ding onderweg kwijt was geraakt?

  5. Interessante anecdote. Mja, zo’n elektrische fiets; nou ja, je bent in elk geval lekker buiten en zonder het lawaai van een benzinemotor.

  6. Haha ja nu begrijpen wij alles!
    Honderd kilometer, dat vind ik nogal wat. Ik zou dan allang doorzitplekken hebben. Toch wel af en toe afgestapt onderweg?

  7. @aargh: Ja, het ging iets te snel. Bij een normale fiets heb ik er al last van, dat ik er niet toe kom, de omgeving goed in mij op te nemen. Maar ik kan de snelheid zelf instellen en ik zal de volgende keer wat langzamer aan doen. Natuurlijk ben ik onderweg afgestapt, o.a. in het mooie Hugenotengehucht Wiesenfeld.

  8. Als ik soms mensen de diverse kluchten in deze omgeving zie nemen met hun ondersteunde fietsen kan ik niet anders dan echt steunen. Ik trap nog met de eigen benen en voel dat elk jaar meer. Maar ja, ik ben dan ook een seizoensfietser. Straks, nu het zonnetje weer lekker schijnt, maar weer eens de fiets uitgraven. En dromen van elektromotoren die me als een straaljager voortstuwen, tegen elke brug op die nu zo steil lijkt als de Mont Ventoux…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s