Pensioen 8: blijven werken?

Nee, ik blijf niet werken, zoals Bob vanmorgen voorstelde; vooral niet werken. Onderwijs zal ik niet meer geven. Domme studenten maken mij moe en moedeloos; die hadden niet naar de universiteit moeten komen. En om slimme studenten nog naar een stadium hoger te coachen heb ik de energie niet meer. Wel heb ik af en toe nog losse gesprekken met studenten of promovendi over vakonderwerpen.

Maar het schrijftafelwerk? Ik blijf aan mijn Duitse bluch en Nederlandse bloek over Arabisch en islam knutselen. Dat doe ik graag, ja ik kan zelfs niet zonder. Iedere ochtend sta ik wel op met een idee en de dag kan pas verder gaan nadat het eruit is. Vanochtend was het overigens de zondeval, maar die past niet in het bloek, dus die staat hieronder. En als er geen idee opkomt doe ik wat aan de vervolmaking van bestaande of onvoltooide artikeltjes. Op de achtergrond doe ik ook nog iets aan twee wetenschappelijke publicaties; daar merkt voorlopig niemand iets van. Mijn activiteiten mogen echter beslist niet ‘werken’ heten, want dan klap ik ogenblikkelijk dicht en heb ik geen zin meer.

Het is niet alleen dat ik vrij wil zijn om dingen te doen of niet te doen op tijdstippen die mij behagen, het betreft ook het sóórt dingen dat ik doe. Ideeën en ideetjes vrijblijvend opschrijven dus. Het kan onzin zijn of interessant of briljant, U zoekt het maar uit. Als er iets waardevols bij is mag een ander het uitwerken; het weggooien mogen ook anderen doen. Het mag geen wetenschap zijn, want dat is een dwangbuis. In de laatste twee, drie jaar van mijn arbeidsleven werd die scheiding tussen wat moest en wat ik wilde al heel duidelijk. Nu zijn er alleen nog maar dingen die ik wil. Eigenlijk zouden de arbeidsomstandigheden voor iedereen zo moeten zijn; dat zou de productie zeer verhogen. Maar de maatschappij is nu eenmaal ingericht op afknijpen en klein houden.

Die schrijverij duurt hoogstens drie, vier uur per dag, de rest van de dag is om niets te doen, om mijn vergammelde lijf wat op te krikken, om te fietsen, te koken, vrienden te bezoeken of op te bellen, om mijn onvermogen te beheren, en wat verder nog ter tafel komt.

Nu kwam er onlangs uit mijn gekrabbel toch een wat groter idee omhoog. Ik dacht ineens: je zou toch net zo goed die fragmenten over de biografie van de profeet kunnen samenvoegen tot een boekje. (Nee, tot een boek; ‘boekje’ mag ik niet zeggen van mijn uitgever.) Ja, dat zou kunnen, maar dan moet er nog wat bij, systematiek en een theoretische onderbouwing. Voor wie dan? Für die Katz, maar dat hindert niet; dat is de rest van onze inspanningen ook. In dit verband schafte ik onlangs spontaan twee dikke boeken aan: een over de koran en een over de hadith. Toen ik dat deed wist ik nog niet dat het in dit verband was; die processen zijn onbewust en dat moeten ze ook zo lang mogelijk blijven. Maar nu heb ik eigenlijk geen zin om ze te lezen. Vorige week heb ik echter bewust nog een derde boek aangeschaft: H. T. Tillschneider, Typen historisch-exegetischer Überlieferung. Formen, Funktionen und Genese des asbāb an-nuzūl-Materials, Würzburg 2011. Een onderwerp dat mij altijd al bezighield; dat had U natuurlijk meteen begrepen. Maar zie aan: ik sloeg het open en kon het niet lezen; het was me een raadsel wat de auteur wilde. Een hele schrik; dementia praecox? Het kwam ook omdat ik midden in de nacht midden in het boek begon. Later bij daglicht en vanaf het begin ging het beter. Maar toch, de lectuur van dit grundlegende boek blijft een zware klus. En is het dan niet toch weer werken?

Waarover zou dat boekje of boek dan gaan? Over de biografie van Mohammed. Nee, niet over het leven van de profeet; dat is immers niet te kennen, al bestaan er nog zoveel boeken en boekjes over. Veeleer over de verschillende soorten tekst die zich met zijn vermeende leven bezig hielden, en hoe zij dat deden. Daarover bestaat al een buitengewoon onleesbaar werk van J. Wansbrough; mijn ding zou natuurlijk precies het omgekeerde moeten zijn: iets wat tante Greet ook kan volgen. Niet dat ze het gaat lezen natuurlijk, maar bij wijze van spreken. Er moeten veel meer parels voor de zwijnen worden geworpen.

King-Farouk-in-front-of-Cairo-Citadel-2Maar daar ga ik mij dus niet op vastleggen, niet voor mijzelf en niet voor de buitenwereld, want dan is het plicht. Eerst  maar eens een hele tijd aanrommelen, als een kind in de ballenbak van IKEA, en dan zien we wel. Nee, ik ga geen rozen kweken, en de kleine verzameling postzegels die ik nog terugvond ga ik ook niet op volgorde leggen.

6 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Schrijven

6 Reacties op “Pensioen 8: blijven werken?

  1. Nou, deze tante Greet zou maar wat blij zijn als je een leesbaar boek daarover zou willen schrijven en ze zou het nog lezen ook. Maar voel je vooral niet onder druk gezet door dit zwijn. 😉

  2. Jos A.

    Dat boek is al geschreven, door Robert Spencer: ‘Did Muhammad exist?’

  3. Nee, dat lijkt me rommel; mijn boek zou totaal iets anders worden.

  4. Bob

    Ah, dan zit het toch wel goed met je leven na het pensioen.

    Ik vind het al heel wat dat je nog steeds geinteresseerd bent in je vakgebied. Ik heb eerlijk gezegd de interesse in mijn vakgebied al verloren, en ik moet nog twintig jaar.
    (Daarom ben ik ook druk bezig om iets anders te gaan doen.)

  5. Tja, als zzp-er met nu net twee maanden pensioen merk ik niks van het verschil tussen voor en na de verjaardag. Publicatie van mijn tweede boek, gisteren officieel op de markt, maakte me druk. Aan een ander werkje ben ik nu hard bezig. Niks over het geloof, al zou ik over dat oudste der geloven best een boek willen schrijven. Vanuit het persoonlijk perspectief. Maar over dat geloof zijn al zoveel boeken verschenen, voegt niet zoveel toe. Daarnaast zijn er nog zoveel zaken die gedaan moeten worden, plekken die bezocht moeten worden, mensen die ontmoet moeten worden, dat ik de agenda nog steeds volg. Ik denk dat het goed zou zijn als jij in staat bent een goed, leesbaar, wetenschappelijk verantwoord boek te schrijven over jouw passies. Als het dan nog te verkopen valt is het helemaal mooi. Want ik heb wel ontdekt dat vooral dat laatste bij uitgevers een belangrijke overweging is om een boek uberhaupt te willen uitgeven. Hoe dan ook, succes er mee en zie jezelf niet zo als ‘oud’….:)

  6. Ach, zeg maar eens dat we met deze niemendalletjes die blogs heten, al aan het leven na onze pensioendatum geen zin, richting en basis geven. Ik heb daardoor tenminste nog geen geranium gezien, laat staan dat ik aan die sansevieria’s toe ben.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s