Pensioen 2

Gepensioneerd worden blijkt een dagtaak te zijn. Het gaat soms gepaard met heftige zielestormen, die even snel opkomen als weer gaan liggen. Op mijn laatste werkdag, gisteren, waren er nog schriftelijke hertentamens af te nemen. Dit vond plaats in een van de mooiste ruimtes van ons(!) instituut, met uitzicht op de binnentuin en de bijgebouwen. Ineens overviel mij een paniek: hier zal ik nooit meer zitten, noch ook in enige andere serieus te nemen ruimte.

Terwijl de studenten aan hun opgaven zwoegden las ik verder in de roman van Houellebecq, La carte et le territoire, en ziedaar, de hoofdpersoon Jed Martin, een kunstenaar, maakte nu al voor de tweede keer schoon schip. Zijn geliefde Olga ging ineens terug naar Rusland; hij ruimt zijn oude œuvre op, begint aan een nieuwe creatieve periode en doet iets totaal anders. Ja, zo moet dat natuurlijk. Houellebecq als trooster, wie had dat gedacht.

8 reacties

Opgeslagen onder Pensioen, Persoonlijk

8 Reacties op “Pensioen 2

  1. Zo moet het zeker, en ik zou maar gauw beginnen. Een paar jaar geleden zaten we eens in de trein in Japan, waar we aan de praat raakten met een Japanner van een jaar of 70 die uitstekend Engels sprak en erg goed op de hoogte was van Europese zaken, politiek en geografisch. Zo wist hij precies de loop van de Rijn door Duitsland en Nederland, terwijl hij er nog nooit geweest was. Mij moet je over geen enkele rivier in Japan wat vragen en dat terwijl wij dus wel daar waren. Hoe dan ook, we vroegen hem wat voor werk hij voor zijn pensioen had gedaan. O, zei hij, dat weet ik niet meer, dat is zo lang geleden. En we praatten verder over wat hem en ons op dat moment interesseerde, en dat was heel wat. Goed voorbeeld. Zelf hebben we het ook haast nooit meer over het werk dat we vroeger deden, niet dat er wat mis mee was, maar we hebben nu totaal andere dingen die ons interesseren. Begin aan iets nieuws, desnoods iets groots, je hebt nog tijd zat. Tja en als dat onverhoopt niet het geval blijkt te zijn, ben je toch bezig geweest met dat waar je hart naar uitging en niet met urmen.
    Ugh. Ik heb gezegd 😉

  2. Hoewel ik niet achter de geraniums zal zitten na de 65e leeftijdsjaardag, een beetje minder mag het dan wel. Gewoon genieten, zoals ik nu al een jaar doe, mijzelf een vut toestaand, tussen de schrijfbedrijven door. Dat zal ik zeker doen als het me gegeven is, boeken schrijven, leuke dingen doen, net zo lang als het gaat, fysiek en geestelijk. En dat werk? Ach, je leeft niet om te werken toch? Je werkt om aardig te kunnen leven, zelfs na je 65e…

  3. Het verschil tussen leven en werken is me eerlijk gezegd nooit duidelijk geworden.

  4. Sommige mensen leven slechts om te kunnen werken, ik had dat tot een jaar of twee geleden, ik had toen net ontdekt dat onkwetsbaarheid slechts is voorbehouden aan Archie, de man van Staal. Maar niet voor een gewoon mens. Toen ben ik gaan werken als het leuk was, boeken schrijven bijvoorbeeld, maar niet meer uitstellen van leuk leven. Kwestie van wat schuiven en regelen en hupsakee. Er kon gereisd worden, genoten, en minder gepeins was het gevolg. Zo zal het na de echte pensionering ook gaan, als ik nog even mag genieten van de semi-onkwetsbaarheid…

  5. @Emigrant: Daar kom je dan nu achter, en maak er wat van, denk erom hoor (* ja moeder *, nee maar serieus; waarom niet?)

  6. Moet ik me dan gaan zitten amuseren? Dat is niets voor mij.

  7. Tuurlijk wel, is iets voor iedereen……

  8. Maar het meest amusante vind ik altijd werken. Dan wel werk dat ik zelf uitzoek, niet allerlei klussen die me worden opgelegd.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s