Weida aan de Weida

Bij langere autoritten las ik altijd een tussenstop in om even iets te bekijken. Ditmaal was de keus gevallen op Weida a/d Weida, in Thüringen. Een stadje vol winkelpanden uit 1912, waar echter allang niets meer verkocht wordt. In zulke stadjes in het oosten die het niet gered hebben is meestal de helft van de gebouwen heel behoorlijk gesaneerd. Overbodige, maar trotse nieuwbouw staat er ook. Men heeft in deze streek een duidelijke voorkeur voor kleurigheid, waarschijnlijk omdat het grauw-in-grauw van het verfhuis DDR de nederlaag geleden heeft (afb. 2).
Overbodig is die nieuwbouw omdat er heel veel leegstand is. Je kunt er een aardig, reeds opgeknapt vrijstaand huis kopen voor 45.000 Euro. Maar wie gaat dat doen?
De fraaie kerk is model gerestaureerd; het kasteel stond nu net in de steigers. De restauratiegelden zullen wel uit Berlijn komen. Al die opknapperij betekent echter niet dat het plaatsje leeft. Er is geen werk, geen geld; er ligt niets in de winkels. De jonge mensen zijn weggetrokken.
Bij de ambachtelijke slagerij heb ik een spreuk geleerd die ik nog niet kende: Ohne Wurst und ohne Speck, hat das Leben keinen Zweck. Past wel bij de landstreek; verdere idealen zullen er waarschijnlijk niet gedijen.

5 reacties

Opgeslagen onder Deutschland

5 Reacties op “Weida aan de Weida

  1. Toen ik er 2 jaar terug doorfietste was er markt. Die markt was ook behoorlijk armzalig. Zoeken naar een bakkertje met koffie of een terrasje viel erg tegen. Pas bij het uitfietsen begreep ik dat de supermarkt op een Franse manier uitgeplaatst was en aan de grote weg naar Gera lag. Dus heb ik daar maar wat proviand ingeslagen. Ik snap best dat deze Franse methode handig is voor het parkeren van auto’s en het aantrekken van klanten uit nog kleinere dorpjes. Maar het is doorgaans de nekslag voor het oude centrum, wat dus in Frankrijk bij stadjes van eenzelfde afmeting ook te vaak het geval is.

  2. Ik heb staande een kop zelfgemaakte grijze soep gebruikt bij de vakslager. Daarna heb ik nog koffie genomen bij de Italiaanse ijssalon, die zo vele Duitse dorpen en stadjes voor de ondergang behoedt. Maar ziedaar: die ijssalon bleek ook pizzeria/restaurant te zijn, dat hadden ze wel wat duidelijker mogen aangeven. Er waren wel zeven klanten.

  3. Bob

    Weida is ook wel erg afgelegen in de Pampa.

    Een kennis van een collega heeft een tijdje terug een huis gekocht in Erfurt Gispersleben. Niet mooi, en niet opgeknapt. Moet helemaal gerenoveerd werden. Ze dacht waarschijnlijk dat het een koopje was, voor 90.000 euro, maar dat was het niet.

  4. Een eindje ten Noorden van Marburg kun je vanaf 60.000 terecht. Geen beroerde huizen, mooi landschap, maar ja, pampa, zoals je zegt.
    Toen ik indertijd naar Marburg trok keken de arrogante Frankfurters mij medelijdend aan en spraken van “Pampa-Nord”.

  5. De achterbuurten van Duitsland? Wat ben ik dan toch gewend. Mijn actieradius brengt me meestal in het toch wat welvarende westelijke deel, van Lingen tot Aken, en als ik een beetje doorrijd tot voorbij Dusseldorf en Bonn. Allemaal leuke plekken om te wonen, als je dat zou willen natuurlijk, en de huizen zijn er betaalbaar, althans zo op het eerste gezicht, maar zeker niet zo goedkoop als ik nu hier lees…Wat ik van de DDR-gebieden zag was wel aardig, maar dat waren natuurlijk ook de plekken waar de betrokken organisaties waar ik mee te maken had, me ook wilden laten kijken…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s