Waarom bloggen?

Mijn eerste blog genaamd Hatif was in januari 2005 in de eerste plaats een voortzetting van het dagboek dat ik altijd met de pen had geschreven: soms om dingen te onthouden, soms om al schrijvend problemen te overdenken, soms therapeutisch. Omdat ik intussen vrijwel alles met de computer schreef, waarom niet ook het dagboek? Maar dan had het net zo goed een Word-bestand kunnen worden. In blogvorm kon het zijn omdat de eerste paar jaar toch geen bekenden het zouden lezen. Er waren wel wat onbekende lezers, die ook reageerden, maar dat was best, want de anonimiteit van mijn toenmalige nick bleef bewaard. Om de fouten in mijn Duits te maskeren deed ik alsof ik een Engelsman met een half Arabische achtergrond was. Was ik daar Nederlander gebleven had men mij zo ontmaskerd.(1) Bovendien kon ik zo van alles over Arabische zaken vertellen en mij veel leuker verbazen over alles wat er in Duitsland te zien was.
Maar ik ging ook bloggen om dit nieuwe medium te leren kennen. Het was duidelijk dat het publiceren op papier, zoals ik dat tevoren had gedaan, niet veel toekomst meer had. Als er dan echt eens iets te publiceren viel, buiten de mij vertrouwde papieren vormen, zou ik meteen weten hoe het ging.

In 2006 solliciteerde ik naar Nederland. Dat bracht dat land weer helemaal terug in mijn hoofd. Tevoren had ik in het Duits geschreven, het nieuwe blog Emigrant was in het Nederlands. Het Nederlands werd weer boven water gehaald, wat vervelende gevolgen had, want sindsdien zitten er veel meer Neerlandismen in mijn Duits.

Een tweede blog in het Nederlands was een erotisch blog, waarin niets onvermeld bleef. Een inmiddels gestorven vriend schreef een erotisch dagboek  en ik zag dat zoiets interessant kan zijn. Wat weet je van het seksuele leven van anderen, van de mens in het algemeen? Ondanks revolutie en bevrijding blijft de seksualiteit een onbekend terrein. Als er vijfhonderd eerlijke, niet voor de markt geschreven, niet pornografische maar wel erotische dagboeken van een zekere omvang bestonden zou dit gebied eindelijk ook eens op de kaart worden gezet. Het erotische blog nam een einde toen de aanbieder van de website gek ging doen. Er kwam reclame in, en de hele omgeving werd erg ordi. Bovendien ben ik nu al zo oud …

Intussen wordt Emigrant wél gelezen door familie, vrienden en bekenden. Het vervult ten dele nog wel dezelfde functie als het dagboek vroeger: even gauw wat gedachtetjes lozen. Maar niet meer over alle persoonlijke en intieme dingen. Een persoonlijk dagboek schrijf ik momenteel nergens, en dat is voor mij een verlies. (Onzin, ik kan zo ergens beginnen, maar doe het niet.)

Vanuit het Emigrant-blog rijpte het idee om een populaire vakpublicatie te maken in de vorm van een blog, maar met de inhoud van een langzaam aanzwellend boek in 3D. Vroeger had ik gedacht dat ik na mijn pensionering altijd nog kon gaan ‘schrijven’, d.w.z. geld verdienen met publicaties. Maar dat zal niet meer gebeuren: de royalties zijn als sneeuw voor de zon weggesmolten en van die paar centjes die er nu nog betaald worden kan ik ook wel afzien. Het Lεεswεrk Årabisch en Islam ontstond: een ‘bloek’ dus. Ik geef het nog twee, drie jaar; dan mag het dicht. Het dient om mij de overgang naar de pensionering te vergemakkelijken en om mijn verdoolde volk toch nog iets mee te geven uit de Arabisch-islamitische beschaving waarvan het zo nadrukkelijk niets wil weten. Gelukkig zijn er ook nog Vlamingen.
Bij zo’n project ben je niet alleen je eigen secretaresse, maar ook je eigen redacteur en uitgever; het is een gedoe.
Na lange aarzeling doe ik het nu ook in het Duits: het Lεsεwεrk. In het Duits zeg je andere dingen dan in het Nederlands.  Ik weet ook welke, maar wilde ik dat? Zo’n serieuze Duitser wil en kan ik toch niet zijn? Een vriend stelde onlangs voor, het in het Engels te doen. Dat zou kunnen: in het Engels kun je net zo onserieus praten als in het Nederlands. Maar dan zou ik nog meer zo’n moderne kastomaat worden, waarvan de wortels helemaal niet meer in de aarde staan. Als je in Duitsland woont moet je toch ook wat doen in dat land? Dus toch maar in het Duits; ik zal er wel niet voor gearresteerd worden.

En van daaruit ben ik ook begonnen met iets wat nog meer richting boek gaat: de groeipublicatie van een duizend(?) jaar oude Arabische tekst, of liever een complex van teksten, het Kitab al-Azama, over kosmologie, paradijs en hel, op een eigen site. Het is meer werk dan ik dacht.
Er is een nis voor wetenschappelijke publicaties in het internet. Sommige collega’s doen er ook aan. Het hoeft dan niet zo bloedserieus en je kunt er ontspannen bij blijven.

De wereldliteratuur moet natuurlijk in boekvorm blijven verschijnen. Je weet immers nooit hoe lang het internet nog zal bestaan?

NOOT
1. Experts zien sowieso aan mijn Duits dat ik een Nederlander ben, zoals ik het in tien seconden zelf gisteren deed met een voetbalmens op de televisie. Zijn accent kon ik niet thuis brengen, maar het weglaten van de uitgangs-n (laufe) en het foute gebruik van bepaalde voorzetsels ontmaskerden hem snel als Nederlander. Maar welke taalexpert gaat mijn blog lezen? Je kunt het ook overdrijven.

1 reactie

Opgeslagen onder Schrijven

Een Reactie op “Waarom bloggen?

  1. Een ieder blogt om welke redenen ook. Maar vaak toch om gezien of gelezen te worden. Het zo maar over de heg kieperen van dagboekverhalen kwam je vooral in het begin veel tegen. Mensen legden hun hele ziel en zaligheid op de digitale tafel en gingen er vanuit dat het dan vanzelf wel een keer gelezen zou worden. Niets is minder waar. Zonder uitgever of marketing bereik je geen lezers. En dat is zonde. Zeker als je een boodschap wilt verpakken in alle verhalen. Waarbij de culturele soms enorm interessant kunnen zijn. Het verschil tussen de Duitse en Nederlandse cultuur is bijvoorbeeld stof voor jarenlange blogs dunkt mij. Zelf ontdekte ik het fenomeen als papieren schrijver ergens in 2005 of zo. Ik was toen al bezig met de content voor verschillende websites. Begon met een, daarna nog een, en zo meer. Nu vul ik er zes met mijn verhalen, veel zijn specialistisch, maar bekend werd ik ook met mijn meningblog. Jammer genoeg ben ik vorig jaar mijn goed lopende blog bij Weblog.nl kwijt geraakt door het geklungel bij die amateurclub. Met frisse moed opnieuw begonnen. Jou lees ik al jaren, omdat de verhalen vaak staan! Het gaat ergens over, het is geen luchtfietserij zoals je ook nog wel eens tegenkomt. Dat ik het niet eens ben met de evt. ophemeling van de islam of regimes die ik echt zie als levensgevaarlijk moge duidelijk zijn. Maar je blijft een meneer, altijd netjes, de discussies zijn inhoudelijk. Dat maak ik wel eens anders mee. Bloggen is een afspiegeling van het echte leven. Je komt er aardige en onaardige mensen tegen. Van die laatste neem je afscheid of daar wil je zelfs helemaal geen kennis mee maken. Dat kon ik met jou wel, en dat helpt veel om te snappen wie iemand is, wat hij bedoelde met zijn blogverhalen en hoe hij naar het leven kijkt. Ga vooral door emigrant in het Teutoonse land, ik blijf je voorlopig nog even volgen…..

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s