I did it again

Ja hoor, ik had na mijn vakantie weer twee hangerige dagen. Er lag een mail: of ik bitte sehr een korte tekst wilde schrijven, vier zinnen maar: een vooraankondiging voor iets. Dat was uiteindelijk in een half uur klaar. Maar daar waren wel twee dagen niet-schrijven aan vooraf gegaan. En zo is het zo vaak gegaan.

Het is niet meer de moeite het nog af te leren; ik houd binnenkort toch op met werken. Waar het aan ligt begrijp ik niet. Sommige werkjes gaan heel vlot, bij andere gooi ik de kont tegen de krib. Die gedeeltelijke verlamming die dan over mij komt is zeer in mijn nadeel. Dan had ik toch beter die twee dagen iets prettigs kunnen doen? Maar dat kon natuurlijk niet: er lag immers die last.

Het komt er misschien op aan of ik een werkje zelf wíl of niet. Dit was een verzoek van buiten en dat maakt dus weinig kans, hoewel het een alleszins redelijk verzoek was. Maar er zijn ook vele grotere karweien geweest die ik zelf bedacht had, die ik zelf wilde en die vervolgens toch in een plicht veranderden die ik niet meer wilde. Saboteren dus.

Hoe dan ook, nu heb ik weer de energie om een nieuw peertje in de badkamerlamp te draaien. En de rest van de week lacht mij toe, tot de volgende klus.

10 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

10 Reacties op “I did it again

  1. Erg herkenbaar. Bij mij begon dat al op de Mavo en zo heb ik vakken als boekhouden, biologie, geschiedenis, Nederlands en Frans compleet gesaboteerd omdat ik het nut er niet van in zag. Van dat Frans heb ik achteraf wel een beetje spijt.

    Onlangs heb ik nog een krantje in elkaar gedraaid voor een vrijwilligersvereniging. De voorgaande versies had ik ook gemaakt en de rest doet het niet. Niemand vraagt mij er om, behalve ikzelf. Ik kan het ook wel maar vind dat mijn hoofd er naar moet staan. Dus eerst flink uitstellen met: ‘als we nog even wachten kan dit of dat ook meteen mee.’ Ondertussen geen klap doen en na een half jaar moet het opeens gebeuren en denk ik dat dat uitstellen en ‘verantwoorden’ me veel meer energie koste dan de werkelijke opdracht. 🙂

  2. Bob

    In plaats van een beetje huilerig erover te klagen (et tu, Ximaar), moet je gewoon je Arsch von der Couch hochheben en er iets aan doen, potdomme! Herkenbaar hin oder her. Het is altijd de moeite er nog iets aan te doen. Na je pensioen zijn er ook nog klusjes, je wilt nog je bloek afmaken. Stel je voor dat niets meer plicht is en er ontbreekt ook nog de wilskracht: dan gebeurt er helemaal niets meer!!

  3. Zo werkt dat bij mij niet, Bob. Dat van die wilskracht heb ik mijn hele leven al gehoord. Ik heb er soms ook naar geluisterd, maar dat heeft alleen tot kramp, verzet en blokkades geleid. Als er iets moois uit mijn handen kwam was dat altijd ongewild, so ganz nebenbei. Dat kan natuurlijk niet waar geweest zijn, maar het ging er blijkbaar om, de ziel te om de tuin te leiden en haar in geen geval de indruk te geven dat zij iets gedwongens aan het doen was.
    Bij jou, bij ieder ander, werkt het waarschijnlijk bij bepaalde dingen net zo. Probeer maar eens iets te onthouden wat je niet wilt onthouden; dat gaat niet. Terwijl je anderzijds van een geliefde niet alleen het 12-tallige telefoonnummer, maar ook nog de postcode zonder moeite in seconden onthoudt, stimmt’s?
    Ik denk dat ik als gepensioneerde veel meer zal doen dan tot nu toe, omdat er dan niets meer moet.

  4. ik herken het wel. maar het blijkt in mijn geval een beroepsmatig probleem te zijn. Wachten tot de deadlines in zicht zijn en dan pas gaan schrijven onder hoge druk. Ben nu net bezig met een boekproject, veel voorwerk aan gedaan, daarna opzij gelegd, en nu gaan de teksten door de handen en langs het toetsenbord….Omdat de deadline er aan staat te komen. Wat klussen in huis betreft, ben ik me nu al twee jaar aan het opladen om eens in actie te komen. Maar dat lukt me bepaald minder goed…deadline laten stellen maar?

  5. Bent u niet gewoon een procrastinator? Nou ja, gewoon, ik vind dat gewoon, omdat ik zelf een hele erge ben, en dan wordt een minuscuul klusje een rijstebrijberg. Dom en hinderlijk, vooral voor mijzelf, weet ik best maar zie er maar eens van af te komen.

  6. Ik geloof dat we een procrastinatorenvakverbond kunnen oprichten.

  7. @groninganus: Wat! Jij ook al? Goed idee. Misschien iets voor morgen …

  8. Wat het ook is, laten we het in ieder geval een Latijnse naam geven, dan lijkt het nog wat. Schopenhauers donec voluntas fiat noluntas schoot me ook weer te binnen, maar hij ziet het niet-willen als het opgaan in de Wereldwil.

  9. Ik ben benieuwd of je na je pensioen meer gaat doen of toch minder. Ik ben nu bijna een jaar werkloos en merk dat ik steeds minder ga doen.

    Ik vergelijk mezelf weleens met een leeuw (mijn sterrenbeeld). Als een leeuwin gegeten heeft gaat ze onder een boom liggen slapen tot ze weer honger krijgt. Ze gaat niet voor de lol achter een gazelle aan rennen.

  10. Ach, zo’n gazelle zou me nog best aan de gang krijgen….
    We zullen zien hoe het wordt. Ik wil niet dat ze bij mijn begrafenis zeggen: ‘Hij wilde nog zo veel dóen!’

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s