Pennen

Bij het opruimen vond ik een kleine vulpen terug, een geschenk van een goede vriend, lang geleden. Hij wist dat ik met vulpen schreef en graag een stuk schrijfgerei in mijn broekzak had. Waar anders? want in het hete Frankfurt droeg ik meestal geen jasje. Nu had hij een ding gevonden dat een vulpen was en toch klein. Ik was er blij mee en heb hem ook een tijd lang gebruikt.
Ik dacht ook terug aan mijn grotere vulpen, waarmee ik vroeger al het schrijfwerk deed. Met de computer was ik voor mijn doen een early adopter: in 1986 de eerste. Maar schrijven ging met de vulpen op papier, tenminste de meer persoonlijke teksten. Het resultaat typte ik later in op de computer, en de eindredactie vond plaats via een uitdraai, een drukproef als het ware. Dat kostte tijd, maar vroeger wás er tijd, en het was prettiger dan de schrijfmachine. En vergeleken met de tijd die ik verdeed met vluchtpogingen, ertegenaan hangen, schrijfangst e.d. was dat beetje kopieertijd toch een kleinigheid. Het schrijnde wel, op den duur. Met de pen schrijven leek steeds meer een keurslijf, een rare dwang.

Ongeveer acht jaar geleden kwam de doorbraak: ik schreef voortaan alleen nog op de computer en de pennen bleven in de la. Als ik onderweg iets moet opschrijven heb ik geen pen, terwijl ik vroeger daarzonder de deur niet uit kon. Voor kleinigheden, formulieren, boodschappenlijstjes enz. zijn er stiften van diverse pluimage, met en zonder kogeltjes. Die van het merk Pilot bevallen me het best. Nu heb ik echter mijn oude vulpen weer opgenomen en er een beetje mee geschreven. Het is een genot dat al die postmoderne stiften ineens overbodig maakt. Waarom heb ik mij dat zo lang ontzegd?

Wie weet wat ik nog ga schrijven. Te vermoeden is immers dat je met een pen iets anders schrijft dan met een computer. Als ik gewoon met pen was blijven schrijven, had er nu vast een twaalfdelige roman fleuve gelegen. Ja, ik neem mij voor de komende tijd weer meer met pen te schrijven. Blogs en reacties op blogs bij voorbeeld, dan schrijf je ook minder onbesuisde flauwekul.

13 reacties

Opgeslagen onder Schreiben, Schrijven

13 Reacties op “Pennen

  1. Je zult maar zijn opgevoed met de kroontjespen, de losse inkt en de schuine-lijnenkaarten. Mooie krullen maken was mijn lust en mijn leven, een vulpen de vervulling van mijn schrijftalent. Nog steeds is het met de vulpen een genoegen iets neer te pennen op daartoe bestemde plekken. Maar als ik onderweg ben heb ik die pen niet bij me, wel een goede ballpoint. Schade aan de vulpen door vallen is me meerdere malen in het oudere jonge leven overkomen. En dan is zo’n ding kwetsbaar hoor. De huidige vulpen stamt uit Londen, is slank, schrijft mooi dun en is van het merk Penouers….Aanbieding bij een van de grote warenhuizen in de Engelse hoofdstad en al sinds de jaren tachtig in gebruik. Naar grote tevredenheid….

  2. Breekbaar zijn ze inderdaad, vulpennen. Ik had een jaar of twintig geleden eens een klein verkeersongelukje, waarbij ik op de grond kwam te vallen. Niets was er gebroken, behalve mijn vulpen. De voorloper van bovenstaande dus.

  3. Bob

    Ik kan niet schrijven met een vulpen. Ik heb ooit een Parker gehad, zogenaamd een van de beste. Lelijke dikke klodderige lijnen krijg je er mee. Toch kan ik op mijn werk absoluut niet zonder pen of potlood en papier. Mijn to-do-list is een A4-bloknoot met ruitjespapier met gaten erin zodat ik ze later eventueel in een ordner kan doen. Een half jaar geleden heb ik een soort balpen ontdekt die perfekt schrijft: met heel weinig druk, en altijd een mooie lijn die steeds even dik is: de “slider” van Schneider. Ik heb er meteen drie gekocht in verschillende kleuren.

  4. Het aardige van reacties op blogs is nu juist dat het weleens onbesuisde flauwekul mag zijn.

  5. Bob

    Ik wilde nog vragen of je eens een stukje met vulpen geschreven kan laten zien maar ik dacht, nee, dat is te omslachtig. En zie nu eens!

  6. Ja, ik ben er wel van geschrokken hoe uit de hand gelopen mijn handschrift is. De fijne motoriek heeft blijkbaar wat geleden door gebrek aan praktijk. Komt wel weer goed.

  7. Ik mis de katholieke krullen, die heb ik nog steeds in het schrift zitten….

  8. Op school haalde ik achten voor schoonschrijven met kroontjespen en zo’n gele hulpkaart met schuine lijnen. Daarna ging het met ballpoint en ook daar loofde de leerkrachten mijn handschrift.

    Verder gebruikte ik vulpotloden (met veel gum) en heb ook technisch tussenschrijven geleerd. En nog bergen gesjabloneerd.

    Toch schreef ik er vijwel geen eigen verhalen mee. Hooguit een verslag van een vereniging of een sinterklaasrijmpje.

    Met typemachines is het er ook nooit van gekomen.

    Ik begon pas echt te schrijven toen de PC met textverwerker kwam. Sinds 1986 had ik een prima portable T3100 van Toshiba die ik dagelijks mee naar huis sleepte. Wat een uitkomst. Je kon zomaar steekwoorden her en der plaatsen en die aanvullen en vervolgens nog weer hele delen verplaatsen zodat de volgorde van het verhaal logisch over kwam.

    Voor die tijd deed ik dat eigenlijk al een beetje met stukjes op kladblaadjes en die op volorde leggen of met veel krassen aangeven dat de volgorde anders was en dan uiteindelijk netjes overschrijven. Wat een gedoe.

    Op het werk was ik aanvankelijk de eerste die direct uit mijn hoofd zaken in de PC typte. Vrijwel al mijn collega’s schreven in de beginperiode eerst alles op papier en tikten het daarna over of lieten het daarna overtikken door een secretaresse.

    Kortom die PC was duidelijk voor mij bedacht. Mijn handschrift is na al die jaren van veranderingen (niet meer schuin, niet meer aan elkaar, aangepast aan Amerikaanse klanten) om te huilen. Pennen gaan bij mij dan ook zeker 10 jaar mee en zijn dan uitgedroogd. 🙂

  9. Trijntje

    Ik heb leren schrijven met kroontjespen, in de tijd dat de ballpoint, toen nog meestal zo genoemd, opkwam. Ik ben dan ook van kroontjespen nog op de lagere school overgegaan op ballpoint. Met vulpen heb ik nooit goed kunnen schrijven.
    Mijn dochters hebben schrijven geleerd met een vulpen, nooit met een kroontjespen.
    Voor zover ik weet schrijven ze nu, als ze al iets met de hand schrijven, met balpen, net als ik.
    Mijn handschrift is alleen leesbaar als ik er echt mijn best op doe, en dan schrijf ik in blokletters; het mooie schuinschrift waar ik ooit achten voor kreeg krijg ik niet meer uit mijn vingers.
    En meestal schrijf ik op mijn pc, ook brieven en dergelijke.
    Alleen persoonlijke post, verjaardagskaarten, condoleances en dat soort dingen, schrijf ik met de hand.

  10. Trijntje

    En ik heb nogal wat balpennen, omdat je die nog wel eens krijgt op instructiedagen of conferenties van allerlei soorten vrijwilligerswerk.

  11. Ik herinner mij de eerste ballpoint, die mijn vader uit Engeland had meegebracht. Mijn moeder mopperde, want het ding had gevlekt in de zak van zijn overhemd; dat ging er niet meer uit. Van zoiets hoor je gelukkig nooit meer.
    Kort daarna nam hij voor mij ook een paar ballpoints mee. Die hadden een fantastische ruilwaarde op het schoolplein!

  12. Ik verdien mijn brood met het toetsenbord maar schrijf stiekem af en toe graag een stukje met een echte ouderwetse pen. Heerlijk, dat gevoel een stuk gereedschap in je hand te hebben. Heb in België op de basisschool gezeten. Daar leerde je begin jaren zeventig nog schrijven met een echte vulpen met een inktpotje.

    Ook ik heb in de loop der jaren een duidelijke achteruitgang van mijn handschrift moeten vaststellen. De fijne motoriek gaat toch verloren als je het (te) weinig doet … Gelukkig heb ik binnenkort weer een een mooie aanleiding om een heleboel te schrijven: kerstkaarten 🙂

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s