Te aardig voor Duitsland?

Het is bekend: Duitsers houden van hiërarchie en een beetje afstand. Ik niet. Ik kan me wel gedragen hoor, maar af en toe schijnt mijn Nederlandsheid gewoon door de façade heen. Die uit zich in vriendelijkheid, af en toe ook in een oprechte belangstelling voor de medemens, en deze worden soms geheel verkeerd begrepen.

Onlangs heb ik naar het verhaal van een al wat oudere studente geluisterd. Ze had lerares willen worden maar was wegens ziekte gezakt voor een belangrijk examen, dat ze om bureaucratische redenen niet over mocht doen. Enige jaren studie en een heel levensontwerp dus de vuilnisbak in. Ze is toch lerares geworden, maar dan in het tweede, veel slechter betaalde circuit: Duits als tweede taal enzovoort. Bij ons is ze gekomen omdat ze geïnteresseerd is in de pedagogiek van het Arabisch. Een onontgonnen en zeer noodlijdend gebied, dat mij belangrijk voorkomt en waarover ze interessantere dingen te berde brengt dan ik in jaren had gehoord.

Die belangstelling heb ik dus met haar gemeen; ook deel ik haar woede om het systeem Duitsland, dat met zoveel gemak talenten in de vleesmolen vermaalt.

Na ons gesprek stortte deze vrouw zich op me, klampte zich aan me vast (nee, gelukkig niet letterlijk, en we blijven siezen) en waterlanders rolden er ook nog. Ineens begreep ik dat ik waarschijnlijk de enige was die ooit met belangstelling naar haar geluisterd had en dat zij daarin een opening naar intimiteit had gezien. Wat mijnerzijds niet de bedoeling was.

Dit is in de vijftien jaar die ik hier woon wel vaker voorgekomen. Niet alleen met vrouwen; met mannen net zo goed. Wat voor mij gewoon aardige omgang is, sympathie, belangstelling, wordt hier soms opgevat als een signaal voor vertrouwelijkheid, of in enkele gevallen zelfs meer. Ik straal blijkbaar te weinig afstand uit. Maar wat een enorm verlangen naar menselijk contact moeten deze uitgehongerde zielen hebben.

11 reacties

Opgeslagen onder Duitsland

11 Reacties op “Te aardig voor Duitsland?

  1. Bob

    Oftewel, je vervult een Marktlücke. Misschien kun je je diensten tegen betaling aanbieden:
    “Eruditer Mann mit Lebenserfahrung und niederländischen Wurzeln, begabt im menschlichen Umgang, sympathisch, geduldig, guter Zuhörer, bietet einfühlsame Gespräche und echtes Interesse. Gegen geringe Vergütung bzw. bezahltes Essen in Restaurant. Tel: …”

    Ik kan niet zeggen dat ik dezelfde ervaringen heb opgedaan. Ik ben dan ook niet zo aardig als jij.

  2. Mijn indruk is dat die interactie-zaken verschillen per gebied. En je treft het niet met het gebied waar je woont. De stad zelf zal nog meevallen, maar de ommelanden zijn erg gesloten en met hen ben je waarschijnlijk zeer incompatibel. In Noord-Duitsland, maar ook in andere streken vind ik het wat Nederlandser. Je kan er ook beter onze vorm van humor kwijt zonder op tenen te trappen.

    Toch is wat je beschrijft ook (maar in mindere mate) van toepassing in Nederland en ik moet er zelf erg voor oppassen. Ik help mensen graag, niet met geld, maar met tijd. En dat wordt -voor ik het weet- opgepikt als een vorm van vriendschap of meer. En zo zie ik het zelf dus niet. Dwz wat ik voor hen doe doe ik net zo lief voor iemand anders.

    Een jaar terug ging dat dus goed fout met een blinde collega van mijn laatste baan. Hij heeft ook geen werk meer en ik had bedacht om met hem te tandemmen. Zelf moet ik toch bewegen en hij heeft een mooie tandem die hij niet alleen kan gebruiken. En dat ging een tijdje goed, daarna deed ik wel eens een kijkklusje voor hem. En uiteindelijk zag hij dat als vriendschap en begon hij beslag op me te leggen. Dat ging uiteindelijk mis. Na wat waarschuwingen heb ik moeten besluiten om dan maar helemaal het contact te verbreken.

  3. @Bob: Hm, het is een idee. Het armzalige pensioen wat opkrikken en er op het laatst misschien een aardige verzorgster/verpleegster aan over houden…

  4. Zou dat het zijn? Zijn wij Nederlanders dan toch empathischer dan gedacht? Hebben we toch meer op met de geplaagde medemens als het er op aan komt? Ik vind de meeste Duitsers aardige mensen en als je even met ze zit achter een mooi glas of zelfs een bakkie prut willen ze nog wel eens iets vertrouwelijks vertellen. Men is een beetje jaloers op die openheid denk ik. Waarbij wij de les moeten leren dat niet alles wat de media haalt ook meteen als grote en negatieve waarheid moet worden geuit. We zijn de psychologen van de EG. Ook een mooie titel…

  5. Het werkt ook andersom: Wat een Nederlander als beleefde belangstelling bedoelt, wordt door Duitsers soms als te persoonlijk en direkt ervaren.

  6. Ja, het blijft lastig, en ik blijf Nederlands. Ik heb dertig jaar ‘onder’ een Duitse chef gewerkt, met wie ik het prima kon vinden; we waren echt een goed team. Nu is hij uit mijn leven verdwenen en blijkt nauwelijks persoonlijke sporen bij mij te hebben nagelaten. Ik vind dat vreemd en beoordeel dat uiteindelijk negatief. Waartoe zijn wij in de wereld als het niet is om met elkaar om te gaan?

  7. Heel herkenbaar, ook alle opmerkingen. Wij zitten natuurlijk nog een stukkie zuidelijker en hier zijn ze dat rare nederlandse gedrag helemaal niet gewend. Zeggen wat je denkt of een klacht uiten is hier al helemaal zeer ongewenst. Wij hebben echter gemerkt dat het toch beter is om je wel redelijk direct op te stellen, daarmee bereik je op de lange duur toch meer. Het is dat ik natuurlijk slechts 50% nederlands ben, de engelse helft zorgt op gepaste momenten toch wel weer voor terughoudendheid. Ik ben het eens met Xiwel, in Hamburg waren de mensen héél anders, heel open, meer humor, je werd spontaan aangesproken in de bus door mensen die om een praatje verlegen zaten. Pepijn zegt altijd dat je hier tussen de regels door moet lezen wie ze niet aardig vinden, dat is namelijk degene die in het gesprek wordt doodgezwegen.

  8. Berlijn is ook wel easy-going en voor Nederlanders erg makkelijk, maar helaas, ik kom er niet zo vaak.

  9. @Xiwel: Wat je zegt over de noordelijke humor doet mij denken aan de vacature die wij hier vorig jaar hadden. Onder de vele sollicitanten was iemand uit Hamburg, die zeer goede kwalificaties had. Maar ja, hij was zo ‘ironisch’. Zo iemand kun je toch niet serieus nemen? Ik heb uitgelegd dat Engelsen, Nederlanders en Noord-Duitsers (van wie ik het eerlijk gezegd niet eens wist) een ironische aard hebben en vaak de hele dag lopen te grappen, zonder daarom minder serieus te zijn.
    Het heeft niet geholpen; hij heeft de baan niet gekregen.

  10. Ik zou hier vaker moeten lezen.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s