Basisschrift

Wie zei er ook alweer dat in Duitsland alles vijftig jaar later gebeurde? Misschien was ik het zelf wel. De bondsstaat Hamburg gaat op de basisschool nu een basisschrift (Grundschrift) invoeren. Geen schuinschrift meer, maar nagetekende drukletters. Beter voor de tere kinderziel, denken ze.
Reeds van 1953-58 was ik in Nederland slachtoffer van zulk een pedagogische dwaling. Als kind heeft het me natuurlijk niet gestoord, maar toen ik 15, 16 was wel. Ik schreef veel langzamer dan anderen, wat onpraktisch was. Bovendien zag mijn schrift er stom en kinderachtig uit. Vroeger wilde je op die leeftijd nog graag volwassen zijn of schijnen. Ik heb toen zelf met hulp van een klasgenoot alsnog schuinschrift geleerd, zodat alles toch nog is goed gekomen.
Gelukkig wonen er in Hamburg maar enkele miljoenen mensen, zodat de schade beperkt blijft. En wie schrijft er überhaupt nog; ze kunnen toch op hun telefoontje of laptop tikken? Al die fijne motoriek, nergens voor nodig. En die brief van oma wil ook niemand te lezen.

8 reacties

Opgeslagen onder Duitsland, Schreiben

8 Reacties op “Basisschrift

  1. De eerste 2 schooljaren heb ik met kroontjespen moeten schrijven en daarna met ballpoint. Beide schuinschrift aan elkaar met van die belachelijke kleine letters s e t. Op de Mavo werd dat niet gepikt. Het moest los van elkaar en letters zoals hierboven, mocht wel of niet schuin. Dat heeft mijn handschrift aardig gemold.

    Vervolgens werd ik technisch tekenaar en gingen die tekeningen ook naar de USA, die een iets ander schrift hebben. Ik kan nu prachtig internationaal schrijven als ik er even de tijd voor neem. Als ik vluchtig wat opschrijf voor mezelf dan bestaat de kans dat ik het niet meer lezen kan. 🙂

    Mijn vader schreef fantastisch, met grote halen. Maar het aantal mensen die dat nu nog lezen kan is op een hand te tellen.

    10 jaar terug werkte ik met Ukraïense Russen. Een ongelofelijk mooi stabiel schrift hadden die. Stabieler als in je tekening hierboven. Wel los, maar weinig tussenruimte en een klein beetje schuin. Als ik toen een digitale camera had gehad, dan had ik er zeker een foto van gemaakt. Het leek wel drukwerk.

  2. Leo

    Ik ben nog van de generatie die leerde schrijven met een kroontjespen, schuine-lijnenkaart en met veel mooie krullen. Nog steeds is het heerlijk om met een vulpen te schrijven en dan het liefste schuin naar rechts zoals dat ooit werd aangeleerd. Drukletters komen uit de printer….

  3. Ja zo hoort het Leo. Schrijven is ook een genoegen – voor wie het kan. Ik heb sinds 1986 op een computer gewerkt, maar heb nog minsten tien jaar mijn privé zaken met pen geschreven, omdat ik mij deze vreugde niet wilde ontnemen.

    Op de lagere school hadden wij een bepaald model stalen pen. Het toverwoord Iridinoid dat erop stond heeft mij in staat gesteld het ding – na enig zoeken – in het Internet terug te vinden: http://tinyurl.com/ke2vfxk

  4. Bob

    Ik heb schuin aan elkaar schrijven geleerd, maar meteen met een balpen. Ik heb later wel eens vulpennen geprobeerd maar dat vind ik nix. Lelijke dikke strepen en je moet om de haverklap navullen.

    Tussendoor is mijn handschrift naar rechtop gemuteerd, maar dat was zo langzaam en onhandig dat ik nu weer terug ben bij schuin en aan elkaar. Het is wel allemaal wat sneller en slordiger geworden.

    Schrijven met de hand als genoegen? Voor mij niet echt. Ik krijg er kramp van als ik veel moet schrijven, en op het toetsenbord ben ik een stuk sneller. Zelfs persoonlijke brieven schrijf ik regelmatig op de computer en print ze dan uit. Dan is het tenminste voor anderen ook leesbaar, en het gaat mij veel sneller af.

  5. Ik heb het wel geleerd op school: met vulpen, schuin, aan elkaar.
    Mijn rapportcijfers waren meestal goed tot zeer goed met steevast een onvoldoende of krappe zes voor schrijven/netheid/handschrift. Ik kreeg zelden een stempel of plaatje in mijn schrift omdat het er verschrikkelijk uit zag. Ik ben vaak notulist in vergaderingen en moet mijn aantekeningen dan snel uitwerken omdat ik ze anders zelf niet meer kan lezen.
    Voor mij is de computer een zegen.

  6. Het ambachtelijke, handwerkelijke van schrijven heeft mij vroeger inderdaad plezier verschaft. Dat begon eigenlijk al op school en werd voortgezet bij het Arabisch leren: een mooi kontje of een lus aan een letter te maken geeft instant bevrediging. Saaie werkjes zoals een kaartsysteem bijhouden werden daardoor verzoet. Computers gaan sneller, maar zijn voor mij alleen verbonden met gespannen schouders en de zg. ‘computerogen’.

  7. trijntje

    Ik heb schuin leren schrijven met een kroontjespen.
    Tijdens mijn studie moest ik veel schrijven en kon ik mijn schuinschrift niet meer goed teruglezen; ik heb me toen zelf aangeleerd om snel in blokschrift te schrijven.
    Als ik er echt de tijd voor neem kan ik nog wel schuin schrijven.
    Als ik leesbaar wil schrijven dan doe ik het in blokletters, maar niet meer zo snel als vroeger.
    Dat is vooral als ik kaarten stuur, dat doe ik met enige regelmaat aan jarigen, en aan zieken.
    Met een vulpen heb ik nooit kunnen schrijven.

    Mijn dochters hebben schrijven geleerd met een vulpen, maar als zij nu schrijven, dan met balpen.

    Mijn oma en mijn schoonmoeder schreven prachtig schuin; mijn moeder schreef onleesbaar schuin.

  8. De ervaringen blijken tot mijn verrassing erg uiteenlopend te zijn. Te hopen is daarom dat er niet drammerig wordt gedaan over welk systeem dan ook.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s