Op de divan bij opa en oma

Ik had iets te doen in Hilversum en er was een hotelkamer voor me geboekt. Toen ik bij het hotel aankwam bekroop me al meteen een raar gevoel. In de kamer zelf duurde het nog even voor ik het zag, daarna kostte het nog wat tijd voordat ik het wilde geloven: ik bevond mij in de kamer die ooit door mijn grootouders bewoond was geweest! Ja, het adres klopte ook. Mijn grootouders waren naar Hilversum getrokken om daar hun oude dag door te brengen. Dat is meer dan vijftig jaar geleden. Toentertijd waren er nog geen bejaardenhuizen; men ging ‘in pension’. Ze hadden daar twee kamers, en precies in hun toenmalige woonkamer was ik nu terecht gekomen. Alles viel op zijn plaats, ik zag hun meubilair als het ware weer staan, en ook de divan waarop ik sliep als ik als jongen bij hen logeerde.

Een toeval of bestiering? Maar indien het laatste: waartoe?

7 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Vroeger

7 Reacties op “Op de divan bij opa en oma

  1. Dat is wel heel apart.

    Zelf maak ik zoveel toevalligheden mee, dat kan gewoon geen toeval meer zijn. 🙂

    Denk overigens dat het te maken heeft met mijn overmatige waarnemigheid. Vaak moet ik anderen op hun toeval wijzen.

  2. Beetje eng wel ja. Toch heb ik goed geslapen daar. Zo een toeval heet geloof ik serendipiteit.

  3. Bob

    Een toeval, maar wel een heel mooi toeval. Alsof je in een film stapt.

  4. Leo

    Soort hemelse sturing dus. Wie weet zit er toch wel ergens een kracht in het zonnestelsel die bepaalde dat je even terug moet naar ‘af’ en je de oude geboortegrond moet zien als de beste plek om je pensioen door te gaan brengen. Omdat het hier liberaal is, mooi weer tegenwoordig en je de mensen verstaat en soms begrijpt…

  5. trijntje

    Dat lijkt me een bizarre ervaring!

  6. Tijdens een wandelingetje in de buurt van het hotel liep ik tegen het raadhuis van Hilversum aan.
    Dat moet ik als kind ook vaker hebben gezien, maar pas nu viel me op hoe prachtig het is. Heel mooie ogenblikken had ik daar. De rest van Hilversum vond ik niet veel aan. Geen wonder; als kind vind je de dingen veel interessanter, mooier en groter dan als volwassene. Maar dat Raadhuis was juist mooier geworden.
    Dat heb ik natuurlijk gezien op de vele wandelingen die ik met opa maakte. Als het koud was moest hij van oma zijn handschoenen aan. ‘Ja Zwaantje,’ zei hij dan, en hij trok ze aan. Maar zodra we buiten waren trok hij ze weer uit.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s