Fietsen voor oudjes 1

Met mijn kapotte knie gaat tegen heuvels op fietsen steeds moeilijker. Maar de techniek springt te hulp. Met de Radroutenplaner van het bondsland Hessen kun je aan de computer een fietsroute plannen. Je typt vertrekplaats en bestemming in en daarbij is het mogelijk aan te geven of je hellingen wilt of juist een zo vlak mogelijk traject. Door vlaggetjes in het landschap te prikken kun je omwegen en varianten inbouwen. Ook kun je de optie aanzetten, bestaande fietsroutes, bij voorbeeld de negen lange-afstands-routes van het bondsland Hessen in je tracé te verwerken.

Vandaag ben ik met het boemeltje naar Frankenberg gereden. Dat ding moet je ondersteunen zolang het überhaupt nog rijdt. Vandaar wilde ik met een grote boog naar Marburg terug, gebruik makend van een deel van route R6, met weinig hellingen. Dat heb ik in het programma ingetypt. Blijkbaar was één pittige helling niet te vermijden, maar ik kon ook zien dat deze zich niet over lange afstand uitstrekte, dus ik besloot de route te accepteren en die 11%, resp. 7% bij Bottendorf (zie het plaatje; click to enlarge) de fiets te duwen. Alles liep gesmeerd en ik had een mooie tocht. Voor wie maken ze die routes eigenlijk? Ik heb de hele rit maar drie andere fietsers en één fietseres gezien. Teutonenland, wat zijt gij groot!

Een bevriend artsenechtpaar heeft mij onlangs aangeraden, toch een electrische fiets te kopen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik daar niet aan toe ben, omdat ik geen pijn voel bij het trappen. Zij legden echter uit dat de vloeistof die het kniegewricht smeert bij mij bijna op is, en als dat zover is de ellende pas goed begint. Daarom moet ik zuinig zijn met de knie en geen plotselinge krachtsinspanningen leveren. Ik heb mij dus toch maar even georiënteerd. Zij, en Hollander in Duitsland en ook ik zelf hadden uitgevonden dat het merk Flyer in electrische fietsen het beste is. Welnu, de mij bekende dealer daarvan hier een eind verderop is ermee opgehouden. De andere dealer in Marburg vertrouw ik voor geen cent. De dichtstbijzijnde zit dan in Gladenbach (20 km.). Dat was genoeg om de zaak maar weer te laten rusten. Die dokters ook altijd: in 1996 had ik rugklachten, er werd een foto gemaakt en het vonnis luidde: dit-of-dat in de ergste graad. Ik was er wel van onder de indruk. Maar ik ben gerichte oefeningen gaan doen en ook weer aikido gaan trainen en ik heb nooit meer rugklachten gehad. Ik weet niet eens meer hoe het heette. En dat terwijl ik meer lichaamsgewicht te dragen heb dan vroeger. Artsen kunnen je zo ziek praten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Fietsen

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s