Nederlander

De auto wilde niet starten; heeft hij anders nooit. Zelf wilde ik ook niet. Maar na een half uur deed hij het alsnog, en omdat ik een afspraak had in Düsseldorf moest ik daar nu snel en zonder pauze naar toe rijden. Ik moest namelijk een nieuw paspoort en een identiteitskaart aanvragen op het consulaat. Het consulaat in Frankfort is onlangs opgeheven. Dat zal wel weer een zogenaamde bezuiniging geweest zijn: de vaderlandse hobby. Drie uur rijden om mijn Nederlanderschap weer voor vijf jaar bevestigd te krijgen. Als ik meteen was teruggereden waren het zelfs zes uur geweest, maar ik ging het combineren met een weekend in … Nederland, ja wo denn sonst? Je bent Nederlander of niet. Nu ben ik veertien dagen helemaal niemand, althans nicht nachgewiesen, want ik heb alleen een fotokopie van mijn oude pas en een kwitantie voor de betaalde leges (€ 118,40). Acht vingerafdrukken heb ik daar ook moeten achterlaten. De nieuwe identiteitspapieren komen per aangetekende post; maar hoe moet ik die dan in ontvangst nemen zonder identiteitsbewijs…? Als ik ze krijg moet ik hier weer naar het gemeentehuis, om een bewijs te halen dat ik géén verblijfsvergnning nodig heb. Lang leve Europa.

Ik had nogal de pest in, hoewel de goede koffie onderin de hypermoderne kantoortoren veel goed maakte. Maar kan ik dit over tien, twintig jaar ook nog, of moet het Rode Kruis mij dan daarheen rijden?

Mijn volgende afspraak was ’s avonds in Amsterdam. Hoe zou ik de tussenliggende uren stukslaan? Spontaan kwam ik op het idee eens in het Openluchtmuseum in Arnhem te gaan kijken; daar was ik nog nooit geweest. Maar dat viel tamelijk verkeerd, of toch niet, weet ik veel. Daar aangekomen schoot ik ineens vol bij de aanblik van zoveel samengebalde Nederlandsheid; ik moest er werkelijk even van huilen. Het ging me niet om de molentjes en de boerenhoeven; maar om de taal der vormen, de proporties, de materialen, de lettertypes, de meubels en gebruiksvoorwerpen uit de jaren vijftig en zestig, die mijn hele jeugd weer tevoorschijn riepen: de roepstem van het verleden. Ik zou er zo als tentoonstellingsstuk tussen kunnen gaan staan. ‘Verboden te rooken’ was het in de tram, en het was alsof ik de kindervijfrittenkaart van ƒ 0,48 weer in mijn hand voelde. Enige filmpjes waren ingesproken door die Nederland Herrijst-stem van het Polygoon filmjournaal; gaat die man nooit eens dood? Mon Dieu, ik ben toch een Nederlander of sorts.

Parkeerkosten Düsseldorf € 2,90; Arnhem € 4,50; Amsterdam € 13,–. In Leiden of Den Haag geen woninkie onder de € 300,000. Ik zal dus hoe dan ook nooit meer terug kunnen, want in Boertangerveen heb ik geen zin. ‘Terug’ — ach wat, er is geen terug. Er is alleen maar vooruit, waarheen dan ook. Met de voeten naar voren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, Persoonlijk

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s