Boeddhistische jongens?

Vandaag was het zog. hofjesfeest in Weidenhausen, een mooi deel van Marburg dat vroeger een apart dorp was en nog een eigen karakter heeft bewaard. Min of meer toevallig heb ik daar wat rondgelopen met een collega, die er ook even was gaan kijken. Het was aangenaam en we hebben ons prima vermaakt. Het ging om twaalf particuliere binnenhofjes, die normaal afgesloten zijn maar waar vandaag allerlei activiteiten plaatsvonden. Een van die plekken gaf toegang tot het Boeddhistisch Centrum; ook dat had de deur opengegooid en dus zijn we daar naar binnen geweest. Ik had er nog nooit van gehoord en was verwonderd: een vrij nieuw gebouw, goede architectuur, een weldadige atmosfeer. Vooral een soort café- of sociëteit-achtige ruimte vond ik dadelijk erg aantrekkelijk, met een boekenwand aan de ene kant, een (niet-alcoholische) bar aan de andere en zitjes in het midden. Er bestaan natuurlijk meer van zulke ruimtes, maar deze was zo ingericht dat ik me er direct thuis voelde. En dat ondanks de esoterische boeken en de wat rare buitenlandsige sfeer met Indische doeken enzo, die mij niet aanspreken. De kracht van goede architectuur en inrichting, maar vooral ook die van mensen met een ziel.

Bij die gelegenheid vertelde mijn collega dat haar zoon daar wel komt en dat drie van zijn vrienden al boeddhist geworden zijn. Ik zie die jongens wel eens bij haar thuis: het zijn stoere sportgasten van een jaar of zeventien, achttien, bij wie ik nooit belangstelling voor het boeddhisme of enige andere geestelijke stroming zou verwachten. 

Maar na enige tijd viel het kwartje: zij hebben natuurlijk dringend behoefte aan een fijne ruimte buiten het ouderlijk huis waar zij zich thuis kunnen voelen. De kerk(en) bieden zoiets niet, dat weet ik wel zeker, en in de commerciële sfeer is er ook niets behoorlijks voor deze leeftijdsgroep. Of ze over drie jaar nog boeddhist zullen zijn?

Ik herinner mij ineens hoezeer ik zelf, iets jonger nog dan zij, ook zo'n hangplek met vrienden had. In dat geval was dat het ruime en ruimhartige ouderlijk huis van een broer en zus uit onze vriendenclub. Hun ouders onderscheidden zich van andere doordat er bij hen zoveel kon en mocht en er geen taboe-onderwerpen waren. Er werd ook veel muziek gemaakt. Voor mij en mijn toenmalige vrienden heeft dat huis veel betekend. Het was echter afgelopen toen de vader een televisie aanschafte. Voor een poos verplaatsten onze zittingen zich nog naar de keuken, maar toen verliep het.

Die vier Marburger jongens vinden die verwelkomende huiselijkheid dus verrassenderwijs bij de boeddhisten. Er hoeven maar twee wat oudere en wijzere personen met enig gezag rond te lopen, dan is het nodige kader al gegeven. En dat dat misschien wat wonderlijke vogels zijn doet niet eens veel ter zake. Het daar beleden geloof, dat bij mijn weten niemand wordt opgedrongen, schaadt geloof ik ook niemand.

1 reactie

Opgeslagen onder Godsdienst

Een Reactie op “Boeddhistische jongens?

  1. (Geredde reacties:)

    Marjan 09/05/2010 11:46:35 AM
    Als één van mijn pubers morgen komt melden dat hij of zij boeddhist geworden is dan zou ik daar inderdaad geen enkel probleem mee hebben.
    Hier valt me de laatste jaren op dat veel kinderen opeens Emo worden in hun puberteit. Ze gaan dan veel zwarte kleren dragen en kruipen dicht tegen elkaar aan, liefst allemaal bij elkaar op schoot. Na een paar jaar is het over.
    —–
    emigrant 09/05/2010 11:53:47 AM
    @Marjan: Emo heb ik moeten opzoeken. Het verbazende van deze jongens vond ik dat zij niet zulke emo-types lijken: groot gegroeid en luidruchtig, schoenmaat 45, altijd met sport bezig.
    —–
    Leo 09/05/2010 12:06:33 PM
    @Marjan – Ik liet vroeger ook graag de naar affectie snakkende meiden, al dan niet in het zwart gekleed, op mijn schoot kruipen. Had niets van doen me emo-gevoelens, meer met lust…
    —–
    Leo 09/05/2010 01:26:15 PM
    Dat jongeren soms zoeken naar plekken waar ze zich even ‘óp zichzelf’ kunnen terugtrekken is niet zo gek. Thuis wordt er maar gezeurd. Dan is de straat een logische plek, soms het huisadres van een vriendin of vriend. Vroeger had je van de diverse geloven nog wel eens wat opvanghuizen waar men de jeugd in warmte liet samenkomen en dan als het even kon de ‘blije boodschap’ voorbij liet komen. Maar door de afname van de belangstelling voor moderne geloven is die weg doodgebloed. Dat de Boeddhisten in het gat duiken is niet zo gek. Maar jongeren willen wel rust en plezier, niet alles waar ze van houden opgeven. En dus komen ze vast wel weer op hun schreden terug naar de plekken waar ze zich kunnen uiten en genieten ook echt mag.
    —–
    Marjan 09/05/2010 01:38:46 PM
    Dus dat heb je daar niet echt in de buurt van Marburg, Emo/scene/gothic of hoe ze zich ook allemaal willen noemen?
    Wij hebben ze zelfs in de straat, op het Betuwse platteland: kinderen met knalroze haar en zwarte handschoenen en zo. Op de basisschool waren het nog ‘ normale’ kinderen en van binnen zijn ze dat nog steeds neem ik aan.
    Kinderen zoeken niet alleen een plaats om samen te komen maar ook een sfeer, een gevoel: veilig, gezellig, leuk, inspirerend.
    Daarom hebben wij een stacaravan op ons erf gezet, daar kunnen de kinderen met vrienden gaan zitten/hangen/chillen/slapen/films kijken/muziek luisteren etc,, zonder dat ze last hebben van ons gezeur.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s