Poezenkaarten

In de grote doos waarin mijn zuster de oude dingen bewaart, die bij overlijden of verhuizing van familieleden bij haar terecht zijn gekomen vond ik twaalf poezenkaarten die ± 1930-1934 aan mijn vader zijn gestuurd, gefrankeerd met 1,5 cent. Hij was toen tussen de zeven en elf jaar oud.
Waarom juist poezenkaarten? Uit een foto van hem bleek dat hij toen zelf een poes had, een poes die net jonkies had. Misschien was hij vol van poezen en hebben tantes en ooms gedacht: kom, een poezenkaart; dat is leuk voor die jongen. Maar het kan ook zijn dat die kaarten toentertijd in het algemeen erg in waren.
Onder poezenkaarten versta ik: ansichtkaarten waarop poezen zijn afgebeeld die in mensenkleding zijn gestoken en menselijke handelingen verrichten, zoals autorijden, fietsen, lezen, werken, aan tafel zitten enzovoort. Die kaarten zijn behoorlijk lelijk; ja zeg maar gerust afzichtelijk.
Een kleine zoektocht in het internet maakte duidelijk dat het woord poezenkaart inderdaad bestaat, en dat er veel van zijn. Maar uit 1930 heb ik er maar weinig gevonden.
Toen ik er zo mee bezig was herinnerde ik mij, dat ik zelf ook een poezenkaart heb bezeten. Hij zat in een insteekalbum waarin ik als kind ansichtkaarten bewaarde. Dat is er niet meer, maar ik zie nu veel van die kaarten weer gedetailleerd voor ogen. De meeste waren dorps- of stadsgezichten. In mijn tijd moest er 2 cent porto op, later zelfs 4 cent.
Op mijn poezenkaart zag je een woonkamer met een gedekte tafel en een heel nest jonge poezen in mensenkleertjes dat aan het rondrennen en dollen was. Moeder poes had een schort voor en wilde juist het eten opdoen, maar niemand had er belangstelling voor. Net zo on-poes-achtig als die kleding dus. Ook schiet mij weer het rijmpje te binnen dat erop stond:

De tafel is gedekt, en moeder poes roept kwaad:
‘Wie nu niet komt, die is te laat!’

1 reactie

Opgeslagen onder Dieren, Vroeger

Een Reactie op “Poezenkaarten

  1. (Geredde reacties:)
    Marjan 12/25/2009 11:34:24 PM
    Mooi woord, on-poes-achtig, past leuk bij die gekke kaarten.
    Mijn dochter heeft prentenboeken met aangeklede poezen en ook andere beesten. Ze is zes en vindt het heel normaal dat poezen fietsen en autorijden en eten koken.

    (Richard Scarry maar dan in het Nederlands)
    —–
    emigrant 12/26/2009 12:43:52 AM
    Op een van die oude kaarten rookte een herenpoes zelfs een pijp.
    Uncatty, unkatzenhaft?
    In modern Nederlands zou on-poes-achtig misschien “niet des poes” heten. Maar dan lijdt mijn taalkundig hart; ik zou dan willen zeggen “niet der poes”.
    —–
    assyma 12/26/2009 09:24:12 AM
    In één generatie tijd is de frankeerwaarde slechts gestegen met vijf cent?
    Ongelooflijk, wat leven we dan nu in een turbotijd!
    Dat van dat zoeken in dozen…deed ik vroeger ook heel veel, dingen die je ouders je niet vertellen, kom je daar soms tegen;-)
    —–
    assyma 12/26/2009 09:25:23 AM
    Hoe heb je het eigenlijk gehad in nederland?
    Heb je alleen voor sherlock holmes gespeeld of heb je hier ook nog sneeuwballen gegooid?
    —–
    Leo 12/27/2009 01:28:29 PM
    Was het niet Beatrice Potter die dit soort kaarten groot heeft gemaakt? Ik weet er te weinig van, ansichtkaarten die ik verzamel staan vol met beelden van vliegtuigen en auto’s, volgens mij heel iets anders. Ook al ben ik gek op vooroorlogse kaarten op dit gebied…
    —–
    colore 12/28/2009 05:22:31 PM
    Ik las vroeger bij mijn oma de avonturen van Bruintje Beer (Rupert Bear) die was ook altijd netjes gekleed met schoenen, ruitbroek en shawl.
    ..ook met Wim Das !!
    —–
    emigrant 12/28/2009 05:22:57 PM
    @ Assyma: Het was wel even leuk, in Nederland te zijn, hoewel ik langzaam vooruit kwam met de auto. Moeder en zuster bezocht, en dat was het dit keer. Is dan wel weer genoeg voor een poosje.
    —–
    emigrant 12/28/2009 05:25:18 PM
    @ Leo: Zou kunnen Leo, Beatrice Potter. Ik kende haar niet, maar ik heb haar even nageslagen. Ze heeft talloze zoetige plaatjes van dieren in kleren op haar geweten, dus dat zou passen.
    Maar Tenniers illustraties bij Alice in Wonderland zijn uit 1865, en daar komen ook al aangeklede dieren in voor. Ik kan mijn exemplaar nu niet vinden, maar ik herinner mij de haas en de twee kikkers (lakeien). Maar in Alice zijn de dierenprenten nooit zoetelijk.
    —–
    emigrant 12/28/2009 05:28:54 PM
    @ Colore: Bruintje Beer ken ik alleen vaag uit citaten in literatuurgeschiedenissen, omdat zijn verhalen in rijmproza waren geschreven: een betrekkelijke zeldzaamheid in de Europese literatuur. Dé aangeklede beer met wie ik vertrouwd ben is natuurlijk Ollie B. Bommel. Maar vergeleken met de beer die jij beschrijft was die tamelijk underdressed.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s