Stille moslims

Mijn collega S. is al dood. Vorig jaar is hij op zestigjarige leeftijd gestorven. Tot mijn verrassing was de begrafenis geheel islamitisch. Een familielid reciteerde een koransoera die naar zijn zeggen S’s favoriete korantekst was geweest.
Ja, hij zal best moslim geweest zijn, maar daar had ik al die jaren nooit iets van gemerkt. Palestijn van geboorte, vluchteling, al dertig jaar in Duitsland, had alweer vele jaren de Duitse nationaliteit. We hebben nooit over godsdienst gesproken. Als het onderwerp zijdelings toch eens ter sprake kwam liet hij ongelovige, zelfs tamelijk atheistische geluiden horen. Maar nu werd hij dus islamitisch begraven. Ineens herinnerde ik mij dat hij altijd om vijf uur ’s ochtends opstond. Naar hij zei omdat hij s morgens langzaam op gang kwam, om zijn fitnessoefeningen te doen, om zich voor te bereiden op het onderwijs. Kan zijn allemaal; of was het toch om het vroege ochtengebed te verrichten?

Mijn vriend K. leeft nog volop. Hij drinkt graag een glas te veel; met mij bij voorbeeld, of in groter gezelschap. Hij speelt graag darts in een cafe. Zijn lievelingsgerecht is varkenshaasje in roomsaus. Ik maak het soms voor hem als hij op bezoek komt.
K. heeft een Turkse naam en een Turkse pas, maar op zijn werk laat hij zich Peter noemen. Zijn collega’s weten “het” wel, maar het komt zo beter aan bij de klanten, zegt hij.
Nu zijn er twee soorten reacties mogelijk.
Die van de oprukkende nieuwe NSB: “Zie je wel, het blijven toch altijd dezelfde rotjoden, een vijfde colonne, je weet nooit wat je aan ze hebt!” O pardon, zei ik joden? Ik bedoelde natuurlijk moslims.
De tweede reactie, de mijne en die van hopelijk veel meer mensen, is er een van diepe schaamte. Is dat nodig, in mijn land, dat mensen die moslim en/of Turk zijn, dat verbergen? Dan wil ik hier ook niet meer wonen.
In mijn wens-Europa mogen ze bidden en reciteren wat ze willen, tulbanden en doeken dragen naar hartelust, en laten ze vooral ook minaretten op hun dak en in hun volkstuintje neerzetten!

1 reactie

Opgeslagen onder Islam

Een Reactie op “Stille moslims

  1. [Geredde reacties:]

    assyma     12/03/2009 01:50:09 PM
    Zelf ben ik nooit aangesproken op mijn marokkaans zijn. Vriendinnen op de lagere en op de middelbare school reageerden altijd verbaasd, want hadden er nooit bij stilgestaan.

    Nu mijn man aan het inburgeren is en nog niet vloeiend nederlands spreekt, krijg ik overal waar we samen komen het volgende over me heen: goh, maar uw vrouw spreekt heel goed nederlands, ben je hier geboren?

    en dan volgt er altijd weer een korte geboortecv van mij, zijn vrouw.

    In het begin vond ik het wel grappig, maar nu ben ik het beu.

    Dus misschien is het niet om dat men zich moet verbergen, maar is het gewoon vervelend om het elke keer weer over je afkomst te moeten hebben, ook als het goed bedoeld is, misschien wel juist als het goed bedoeld is.
    —–
    Marjan     12/03/2009 04:09:59 PM
    Emigrant, van mij mag ook iedereen een tulband dragen, hoofddoek op, bidden op een matje etc..
    Minaretten vind ik ook best maar dat geldt ook voor windmolens, winkelcentra, etc..

    Bij mij op het bedrijf hecht ik er veel waarde aan dat mensen tolerant zijn en zichzelf kunnen zijn.
    Dat gaat meestal goed maar ik heb niet kunnen voorkomen dat een zware christen een lesbisch meisje weg getreiterd heeft een paar jaar geleden.

    Ik deel je mening dat het erg is als mensen zich moeten verbergen.
    Je noemt Joden en NSB-ers. Die vergelijking maken daar houd ik niet zo van, vooral omdat de situatie heel anders is. Steeds die oorlog erbij halen maakt mensen onnodig bang. Moslims lopen op dit moment even weinig gevaar als Joden.

    Mijn grootouders waren Joden. Ze verborgen hun cultuur, gedroegen zich onopvallend, aangepast en waren modelburgers. Toch zijn ze verraden, opgepakt en vergast. Als het erop aan komt heeft het geen zin om je te verbergen.

    Mijn moeder was zo bang voor nog een keer Auschwitz dat ze mij niet haar zus heeft durven vernoemen. We kregen Hollandse namen en moesten geheim houden dat we Joodse voorouders hebben.
    Pas na haar zestigste is ze openlijk de persoon die ze altijd heeft willen zijn. Op haar werk heeft ze er nooit over gepraat.

    Mijn werkneemsters weten niet dat ik Joods ben, klanten ook niet. Ook mijn politieke opvattingen houd ik meestal voor me. Ik zie dat niet als verbergen maar als scheiden van privé en zakelijk.

    Als jouw collega’s zich uit angst verbergen (zoals mijn moeder) dan vind ik het erg.
    Als ze hun geloof voor hun werk niet relevant vinden dan zie ik het probleem niet zo.
    —–
    Leo     12/03/2009 05:01:18 PM
    Opmerkelijk toch dat ik zovaak lees dat moslims zich bedreigd voelen. Terwijl er een grote groep Nederlanders is (en wellicht ook Duitsers, Belgen of wat dies meer zij) die het idee hebben dat onze cultuur bedreigd wordt door een vrij rigide geloof dat haar aanhangers verplicht om bepaalde uitingsvormen aan te hangen die niet de onze zijn. Om een statement, om aandacht, om wat dan ook. De vergelijking met de oorlog is voor mij een uiterst vervelende. De joodse Nederlanders waren vooral dat laatste en werden door een bizar regime met behulp van om hun brood collaborerende Nederlanders op transport gesteld. IK ben zelf banger voor een geloofsuitdrager die vertelt dat wij de heidenen zijn en de ongelovigen en eigenlijk dood moeten worden gemaakt, dan voor die ene mafkees die roept dat moslims zich maar Peter moeten noemen. Laten we toch eens proberen om gewoon met zijn allen Nederlanders te zijn, Europeanen, Amsterdammers of Brusselaars. En laten we dat verrekte geloof (elk) eens afschaffen. Wedden dat we dan als mensen veel beter en heel snel met elkaar door een deur kunnen…?
    —–
    emigrant     12/03/2009 09:32:47 PM
    Okay, punt begrepen: de NSB en de joden moeten weg uit mijn betoog. (Ik laat ze nu toch maar staan in de hoofdtekst, anders begrijpt niemand de reacties meer.)

    Voelde mijn collega S. zich bedreigd? Hij hoefde niet te vrezen voor deportatie of doding, nee, dat niet. Maar hij stond wel massief onder druk denk ik. Dertig jaar geleden was het allemaal nog moeilijker dan tegenwoordig. Hij was getrouwd met een degelijke Duitse vrouw uit een klein dorp. Met haar familie schijnt hij een hoop last gehad te hebben. In die dorpen hebben ze weinig begrip voor buitenlanders, dat heb ik zelfs al te merken gekregen. Bovendien had S. een schoft van een chef, die geen middel om hem te pesten of te vernederen heeft nagelaten. En een vaste aanstelling kreeg hij pas heel laat. Ik kan mij voorstellen dat je onder zulke omstandigheden kiest voor de vlucht naar binnen. Niet ook nog eens gezeur over religie. Des te meer omdat hij als Palestijns vluchtelingskind in een ander Arabisch land ook al veel vernedering en ellende had leren kennen. Ja, hij verborg zich dus wel uit angst, al was die angst minder existentieel dan die van Marjans moeder.

    K. is niet bang en voelt zich niet bedreigd. Het is ook geen type dat zich zomaar opzij laat duwen, en dat geldt voor een groot deel van de Turkse bevolking hier. Dat hij zich op zijn werk Peter noemt is puur pragmatisme. Maar hij heeft het er wel degelijk moeilijk mee dat hij nergens bij kan horen, niet bij de Duitsers en niet bij de Turken. En ja, hij heeft er vast ook wel genoeg van, net als Assyma: altijd dat gezeur over die achtergrond. Ik was er bij toen hij ergens een bier bestelde en iemand anders opmerkte: Maar dat mag jij toch helemaal niet? Bah! De man is volwassen, hij maakt zelf wel uit wat hij mag.
    Soms denk ik even: dat glas te veel, die hang naar varkensvlees: is het niet een overstatement? “Kijk jongens, ik ben net zo normaal als jullie!” Maar dat is misschien maar een gevoel van mij, dat ik weer moet schrappen. Omdat ik zelf niet zo dol ben op varkensvlees?

    Nu ik eenmaal oog voor het probleem heb gekregen schieten me nog twee dingen te binnen. Hoe ik eens bij een kapper terecht kwam, die zich bij mij verontschuldigde dat hij Turks had gesproken met de vorige klant. Hoe ik in een koud provinciestadje eens drie kwartier op een trein moest wachten, terwijl er alleen maar een Turkse snackbar open was. Ik ging daar naar binnen en werd met veel strijkages en belangstelling ontvangen. Men voelde zich vereerd en het was meteen duidelijk: Hier komt nooit een Duitser.

    Dat zich verdeemoedigen en verbergen van een minderheid, dat is wat mij beschaamd maakt. Het zou niet nodig moeten zijn. Maar het is blijkbaar wél nodig, of in ieder geval: het lijkt een beetje te helpen tegen dat geschreeuw van de (vermeende?) heren en meesters in het land, die met heilige verontwaardiging te hoop lopen tegen alle uitingen van vreemdheid. Daar gaat namelijk wel degelijk een bedreiging van uit. Het is daarentegen inderdaad bizar dat een meerderheid zich cultureel bedreigd voelt door een minderheid van 5 of 6%; vroeger door hun etnische afkomst, nu door hun (vermeende) geloof.
    En de paradox is, Leo, dat jij enerzijds zegt te willen dat mensen hun geloof opgeven, maar anderzijds door almaar door te drammen over moslims hen voortdurend met hun neus in de islam drukt.

    —–
    Marjan     12/03/2009 11:03:49 PM
    Emigrant, mooie tekst van 09:32.
    —–
    Xiwel     12/03/2009 11:09:21 PM
    Een jaar of 15 terug heb ik wel eens wat vreemds meegemaakt in Zuid-Duitsland. In het hele stadje hingen bordjes voor de ramen van café’s en restaurants. Op de meerderheid stond ‘Turken niet welkom’ en op de rest ‘Duitsers niet welkom’. Probleem was dat het regende en de Duitse gelegenheden dicht waren. Dus stapte ik bij zo’n café naar binnen waar stond ‘Duitsers niet welkom’. Ik werd daar ook op aangesproken en legde uit dat ik geen Duitser was. Toen was alles okay. Ik kreeg er een Duitse kop koffie en heb er wat kaarten geschreven tot de bui ophield. In dat dorp was duidelijk iets misgegaan. Later heb ik dat nergens meer meegemaakt. Maar ik ben sindsdien dan ook niet in dat dorp teruggeweest. 🙂

    Op mijn werk hadden we een Turk die hier na een hoge opleiding is blijven hangen. Volgens mij was hij moslim, maar zeker weten doe ik dat niet. Maar aan de andere kant weet ik ook van de meeste collega’s in dat bedrijf niet of ze godsdienstig zijn en zo ja van welke soort. Ik wist nog eerder of ze actief waren voor een bepaalde politieke partij of een of andere organisatie.
    —–
    emigrant     12/04/2009 12:32:21 AM
    Huiveringwekkend verhaal, Xiwel. Er zal inderdaad op dorpsniveau iets verkeerd zijn gegaan.
    Ik weet van mijn eigen vrienden ook vaak niet tot welke kerk ze behoren of behoord hebben, of ik heb het geweten en ben het weer vergeten. Het interesseert me gewoon niet. Met K. heb ik ook nooit over godsdienst gepraat. Ik weet niet of hij moslim is/was of Aleviet of nog iets anders.
    —–
    Leo     12/04/2009 10:41:23 AM
    @Emigrant – Voor alle duidelijkheid; ik ben van mening dat elk geloof dat uitgaat van onderdrukking, dat de vrije wil van mensen aan banden wil leggen en onderhevig maakt aan strenge regelgeving zoals we zagen bij de oude Christelijke en huidige islamitische, bij wet verboden moeten worden. De vrijheid van de mens is mij veel waard. Helemaal de vrijheid van meningsuiting. Opmerkelijk is dat de langste tenen op dit punt altijd aan de kant van de gelovigen zitten en dat de niet-gelovigen of zij die iets kritischer kijken naar al dat zweverige, moeten opletten wat ze zeggen of schrijven omdat ze dan direct een ‘anti-houding’ of iets racistisch kan worden verweten. De vrije discussie gaat mij dus niet om de afkomst van mensen, wel over het vasthouden aan een of andere geloofscultuur. Maar dat laat vrij dat als mensen willen geloven in dat wat ze doen, ze daar (ook volgens de wet) vrij in zijn. Als ze maar niet proberen om dat geloof op te dringen aan andersdenkenden. Daarin is de moslim minder liberaal en begripvol helaas. En men zwijgt in alle talen als door extremistische voorgangers wordt geroepen dat de gastheren/vrouwen in het land waar men zich (meestal uit vrije wil) vestigt, heidens zijn, ongelovige honden, en dat homo’s en vrouwen tweederangs schepselen. Als je dan ook nog eens door lange tenen aangestuurd, zo ver gaat dat je via allerlei wegen tracht om de vrije meningsuiting letterlijk en figuurlijk te vermoorden, krijg je weinig bonuspunten mee van de buitenwacht. Immers, het gaat om een geloof en niet om een voor ieder ‘zeker weten’. Mij valt ook telkens weer op dat de reactie op tegengeluiden bij discussies altijd weer gaan op een toon en inhoud die weinig hoop biedt op een betere toekomst. Ben je tegen een islamtische samenleving ben je meteen racist of kom je terecht in het kamp van de beulen die de joden afvoerden. Lijkt mij een tikkie overtrokken. Hele volksstammen leven in goede harmonie samen en soms wat minder. Vooral als blijkt dat bepaalde culturele verschillen tussen ‘oude en nieuwe bewoners’ leiden tot verhoogde criminaliteit en intolerantie. In grote steden een groot probleem, in dorpen en op het platteland nauwelijks voorkomend. De zgn. Vogelaarwijken in ons land zijn een goed (slecht) voorbeeld. In die zin gaat het dan niet om de geloofsuiting maar meer om de cultuur die door sommige nieuwkomers wat slecht wordt verkocht. En door wazige politiek correcte (..) bestuurders met de mantel der liefde bedekt. Als je daarnaast dan ook een echte integratie tegen gaat door geen huwelijken tussen ‘oud en nieuw’ toe te staan omwille van het geloof, heb je een groot probleem geschapen. En kom me nu niet aan met de argumentatie dat ik een anti-houding heb naar een groep, ik heb het tegen elke geloofsvorm. Omdat het geloof oorlogen heeft veroorzaakt, geschillen tussen mensen overeind houdt, liefde verbiedt, vrede tegen gaat. Voor het opheffen van vooroordelen is nog steeds een onbevangen en open houding van beide kanten noodzakelijk. Eenzijdigheid werkt verzwakkend en leidt tot nog meer vooroordelen.
    —–
    colore     12/04/2009 12:54:36 PM
    Ben jij Joods? En wat ben ik dan?
    Aan vaderszijde zitten een Duitser en een Friezin, hun dochter, mijn oma, werd voor moffendochter uitgemaakt, maar echt veel indruk of impact heeft dat allemaal niet gehad. Niemand(nou ja) spreekt Duits in die familie. Het hielp ook natuurlijk dat die Mof al snel overleed; toen mijn oma 12 was ongeveer. We hebben ooit eens familieleden gezocht in Duitsland en toen twee weduwen gevonden op een boerderij: Moeder en schoondochter. Vader gesneuveld in WOI, zoon en echtgenoot in WOII. We hebben geen contact gehouden.
    Aan moederszijde zitten Hugenoten, om hun (protestantse) geloof Frankrijk uitgegooid. Via Luik en het Ruhrgebied zijn ze in Nederland terecht gekomen. Ook hier weinig indruk of impact. Niemand spreekt Duits of Frans in die familie. Het hielp natuurlijk wel dat mijn opa al vanaf zijn 12-de wees was. Niemand wist veel van hem en misschien wist hij ook wel weinig over zichzelf, maar dat weten we ook niet.
    Ik heb dus heel weinig familie-geschiedenis en ik bedenk nu dat dat misschien juist wel goed is.

    —–
    emigrant     12/04/2009 12:57:52 PM
    @ Leo: Mijn laatste Jehovagetuige is alweer vijf jaar geleden geloof ik; verder krijg ik nooit missionarissen aan de deur die me wat willen opdringen. Eigenlijk ben jij de enige … .
    “De moslim” heb ik ook nog nooit ontmoet.
    —–
    Leo     12/04/2009 01:57:25 PM
    @Emigrant – Maar ik kom niet langs de deuren hoor. Overigens had ik een week of vier geleden nog het twijfelachtige genoegen om Jehovi aan de deur te krijgen… . Missionarissen zijn vooral bekend om het feit dat ze veldwerk verrichten, mensen daar helpen waar de nood het hoogst is. Dat is toch een wat andere benadering dan hdet slechts over te laten aan e.o.a. ‘opperhoofd’..
    —–
    Marjan     12/04/2009 02:24:34 PM
    Colore, hoe minder familiegeschiedenis hoe beter. Eigenlijk verdient ieder mens het om met een schone lei te beginnen.
    Ik heb een vage Joodse identiteit die eigenlijk vooral een soort twee-en-een-halfde-generatie WO2 trauma is.
    Ik ben gereformeerd opgevoed, onder dwang.
    Mijn moeder is op de veluwe opgegroeid als onderduikkind en later pleegkind bij streng gereformeerde mensen en heeft mijn gereformeerde vader in de kerk ontmoet.
    Pas nadat ik allang het huis uit was en ze een nieuwe man had, is ze weer joods gaan doen.

    Mijn kinderen voelen bijna niets meer van hun Joodse afkomst, die hebben alleen een oma die ze af en toe zien, een oma met een rare hobby; kaarsjes en kippesoep en zo.
    —–
    emigrant     12/04/2009 03:24:41 PM
    @ Marjan: Wat een biografie, Marjan, wat een late schade. Maar je schijnt zelf je moeilijke moeder goed doorstaan te hebben.
    —–
    Marjan     12/04/2009 03:39:32 PM
    Mijn moeder en ik hebben elkaar al negen jaar niet gezien.
    De aanleiding was een ruzietje over niets, zoals dat zo vaak gaat.
    De rest van de familie heeft me toen ook voor de zekerheid ook maar verstoten.
    Een bittere vrijheid. Ik heb er vrede mee.

    De kinderen, voorzover (in de ogen van mijn man en mij) sterk en stabiel genoeg om zich niet te laten hersenspoelen, hebben wel contact met mijn moeder.

    —–
    Bob     12/06/2009 07:04:02 PM
    Mij interesseert het eerlijk gezegd niet of iemand Joods is of niet. Ben ik dan ignorant, naief? Mijn neef is Moslim, omdat hij dan met zijn vrouw kon trouwen. Hij is het alleen maar voor de vorm. Iemand zijn religie doet me niet zoveel, behalve als hij mij probeert te bekeren of mij ermee stoort, maar zulke mensen ken ik persoonlijk helemaal niet. Drie van onze beste vrienden zijn gelovig, maar we discussieren er nooit over. Dat doe ik alleen maar met vreemden op ’t net 😉

    Emigrant, bij het Sinterklaasbericht kun je niet reageren. Is dat expres?
    —–
    emigrant     12/06/2009 07:57:35 PM
    Ik kan ook nooit onthouden wie er wat is. Wel moet ik onthouden wie er vegetariër is, want die zet ik ander eten voor. Laatst was ik dat vergeten en zette een vegetarische dame vlees voor; dat was pijnlijk. De moslims die ik thuis ontvang eten en drinken alles. De twee joden die ik vroeger kende ook.

    Ik had eens een Amerikaan leren kennen die joods was zonder dat ik het wist. Toen ik hem dus net als ieder ander behandelde werd hij steeds onrustiger en flapte er ineens uit: But don’t you realise that I am Jewish? Nee, we hadden het helemaal niet over joodse of eventueel gevoelige onderwerpen gehad. Maar hij wilde gewoon hoe dan ook als jood waargenomen worden. En hoe moest ik hem dan na deze onthulling behandelen? Het is me tot heden niet duidelijk.

    Joden of joden met een kleine letter? Aanhangers van een godsdienst beginnen volgens van Dale’s woordenboek met een kleine letter, dus: moslim, jood, christen. Maar iemand zou kunnen beweren: Jood duidt (ook) een volk aan, en dan zou het met een hoofdletter moeten: Duitsers, Chinees, Joden. Ik heb hier zelf geen mening over.

    Inderdaad Bob, geen reactiemogelijkheid bij Sinterklaas, want hij gaat er morgen weer uit. Hij is te seizoensgebonden voor de eeuwigheid. Het is al haast weer tijd voor de paaseitjes.
    —–
    OZ     12/10/2009 05:57:02 AM
    Ik ben ook zo’n een pragmatische immigrant als Peter. Pas mij aan aan de cultuur waar ik in zit. Heb de naam van mijn echtgenoot aangenomen omdat het het voor mij makkelijker maakt, heb mij binnen no time het Nederlands eigen gemaakt, zonder cursus. Ging meteen om met Nederlanders, en niet Fransen.
    Deed ik ook in Japan.
    Dat heb ik geleerd van mijn grootmoeders, die immigranten in Frankrijk waren. Zij kwamen daar aan met een positie vegelijkbaar met die van Marokkanen in Nederland. Met een flinke dosis “pragmatische immigrantisme” hebben ze de valkuil van het slachtofferschap ontweken en hebben gewerkt voor een betere toekomst voor het nageslacht. Dat vergeten we vaak met ons allen: e-/immigratie gaat om de volgende generaties. Je offert een generatie op om het beter te maken voor de volgende. Dat moeten wij immigranten op de koop toe nemen.
    Al geldt dat voor mij niet, ik ben immers gekeldert op de maatschappelijke ladder toen ik hier kwam, werd van een rijkeluisdochter een hongerige zwerfster. Maar ook dit had ik er voor over. Ik wilde zo graag in Amsterdam blijven, no matter what.

    Die houding mis ik bij de meeste immigranten van niet westerse origine. Bij velen mis ik de onvoorwaardelijke liefde die je moet hebben voor je nieuwe land, als je het tenminste meent, met je emigratieplan. Bij velen zie ik een houding van: “En nu de poen en snel een beetje. En kijk mij niet zo raar aan. Ik hoor hier net zoals jij.”
    Nee dus. Als immigrant ben je een gast. Je moet blij zijn als het je lukt jouw kinderen geaccepteerd te krijgen. De rest is utopie.
    —–
    emigrant     12/10/2009 07:46:20 AM
    Een mooie bijdrage OZ, dankjewel! Je hebt volkomen gelijk.
    Hier in Duitsland zie ik veel Turken die op de goede weg zijn, die graag Duitser willen worden en zich helemaal aanpassen, maar dan door de Duitsers in de buitenlanderhoek gedrukt worden, en hun kleinkinderen ook nog. Je moet het dus niet alleen willen, je moet er nog voor vechten ook. Spreekt eigenlijk vanzelf. Het is in Nederland niet anders, en niet alleen met mensen uit het Midden-Oosten, zoals jij weet. Alleen al die Hollandse neiging om met buitenlanders consequent Engels te willen spreken …
    Maar er zijn ook veel Turken die de aanpassing niet willen, niet kúnnen willen. Er zijn nu eenmaal veel mensen die eenvoudig de intelligentie missen om een vreemde taal te leren, en de empathie om een ander volk te begrijpen. En toen we de gastarbeiders importeerden wilden we toch juist de dommekrachten?
    Bij Egyptenaren zie ik vaak dat zij hun rampland zielsgraag willen verlaten, maar als dat eenmaal gelukt is blijven zij ongelofelijk Egyptisch. Hier ken ik een (overigens goed gelukte) Egyptenaar, die alleen Egyptisch voedsel eet, dat hij van thuis meeneemt. Hij houdt na zes jaar nog steeds niet van Duits eten. Ik ook niet, eerlijk gezegd, maar je moet toch eten wat de pot schaft. En je kunt de beste items kiezen van het menu, dan gaat het wel.
    —–
    OZ    12/10/2009 04:07:22 PM
    Mijn vader, een vetgemeste tweede generatieër die nergens over te klagen heeft gehad, werd juist belachelijk ouderwets in de relatie m/v. Dat hoorde zgn bij onze roots. Ondertussen was het in het land van oorsprong volkomen modern geworden. Hij greep terug naar een geïdealiseerd verleden.

    Ik zie dit heel veel gebeuren bij Turken en Marokkanen in Nederland. Daarom pik ik een heleboel shit van hen niet. Ik weet hoe het is om de dochter van zo’n malloot te zijn. Je leeft in een moderne wereld met een vader die in naar de Middeleeuwen snakt. Als de Nederlanders ten overmate van ramp diep buigen voor die vader van je, omwille van repect voor elkaars culturen, dan ben je helemaal de pineut. In plaats dat ze zeggen: “Sodemieter nou gauw op met je flauwe kul.”
    Gelukkig had ik dat dus niet in Frankrijk. De Franse vonden dat idioot hoe hij deed en dat werd hem duidelijk gemaakt. Hij is ermee gestopt. Voor de rest was hij juist heel modern trouwens. Het ging hem enkel, zoals vaak, om een stukje machodom die hij ergens in het immigratietrajekt meende terug te kunnen opeisen.
    —–
    Marjan     12/10/2009 04:11:25 PM
    Emigrant, ik schreef op jouw weblog Jood om (voor de enkeling die weet wat het verschil is) aan te geven dat ik niet het joodse geloof heb.
    Een ras is het niet en het concept volk zegt me ook niet zoveel.
    ALs ik in Israel zou wonen zou het wellicht anders zijn.

    Ik werk met vrijwel alleen maar allochtonen en ik vind het lastig om te onthouden uit welk land ze komen en of ze een religie hebben en zo ja welke.
    De meeste van mijn collega’s komen uit Azie en die lijken (vind ik dan) allemaal nogal op elkaar. Ik heb een keer een molukse voor Indonesische aangezien. Onbegrijpelijk vond ze dat, was zwaar beledigd.

    Ik vond het grappig dat ik op vakantie in Kroatie een paar keer als Duitser werd aangesproken en in Hongarije een paar keer als Hongaarse.

    Het is een hele kunst om iedereen zo te behandelen als ze graag willen. Vroeger vond ik dat je mensen moest behandelen zoals je zelf graag behandeld wilt worden maar daarmee ben ik een aantal keer de mist in gegaan.

    Nu weet ik dat de ene Turk (bijv.) per se in de eerste plaats als Turk/moslim behandeld wil worden en de ander juist per se niet.

    —–
    Marjan     12/10/2009 04:16:31 PM
    OZ, ik ken een Marokkaanse vrouw die (bijna) alles doet wat haar vader zegt, ook als ze het zelf onzin vindt.
    Ze doet dit uit respect en liefde voor haar vader. Ik vertel haar wat mijn mening is maar als zij besluit voor haar vader te kiezen en niet voor zichzelf dan respecteer ik haar daar ook in.

    Ze moet alleen niet van mij verwachten dat ik me ook aan ga passen aan haar vader.
    —–
    OZ     12/10/2009 08:13:28 PM
    @Marjan,
    Zoals op een gegeven moement was er toch een postbus 51-achtige campagne met als motto knoop een praatje met je Turkse buurman, oid. Dus ik, bij de eerste de beste keer dat ik een Turkse meneer bij de speeltuin zag, een gesprek aanknopen. Ik toonde me van mijn lieftalligste kant. Wie schetste mijn verbazing toen de 2de zin die hij uitsprak luidde:
    “Maar ze is gelukkig niet zoals de andere Nederlandse vrouwen: ze is volgzaam, en doet wat haar man beveelt.”
    De eerste zin was trouwens: “Mijn zoon is met een Nederlandse getrouwd.”
    Mijn pogingen open te staan voor andermans cultuur werden de grond in geboord.
    —–
    emigrant    12/10/2009 08:40:34 PM
    @OZ: Maar dan had je nog twee, drie zinnen moeten zeggen OZ. Anders hoort hij het nooit van iemand.
    —–
    Bob     12/11/2009 05:45:14 AM
    OZ, dat klinkt allemaal heel mooi en logisch, en ik was het er gloeiend mee eens, tot ik over mijn eigen situatie ging nadenken. Ik ben geemigreerd naar Duitsland. Maar niet omdat ik zo van Duitsland hou, of omdat ik het zo graag wilde, maar om samen te wonen met mijn toenmalige vriendin.

    En ik heb nog steeds moeite met een aantal Duitse gewoontes, en ik blijf halsstarrig proberen een aantal Nederlandse gewoontes te behouden. Ik ben niet geneigd veel op te offeren.

    Ben ik nu een slechte emigrant? Het is erg moeilijk om te bepalen waar je je aan moet passen en waar je jezelf trouw moet blijven. Ik moet me waarschijnlijk iets meer aanpassen. Ik spreek al wel erg goed Duits, voor een Nederlander,

    Ik heb gewoon geluk dat de Nederlandse opvattingen niet zo extreem afwijken van de Duitse.
    —–
    OZ     12/11/2009 07:46:13 AM
    11-12-2009: Bob zakt jammerlijk voor zijn inburgeringsexamen.
    —–
    emigrant     12/11/2009 08:45:20 AM
    Bij mij was de emigratie terwille van een baan. Toen ik op het gymnasium zat was in een klas met zestien-, zeventienjarigen algemeen het gevoel aanwezig, dat Nederland niet genoeg was om onze behoeften te dekken. De meesten oriënteerden zich op Amerika, dat toen erg populair was. Sommigen op Frankrijk (wijn, boeken, existentialisme). Ik aanvankelijk op Engeland, misschien omdat mijn vader daar in de oorlog gezeten had. Door een toeval in mijn biografie maakte ik als 17-jarige grondig kennis met Duitsland en ben verder op dat land georiënteerd gebleven. Ik was onder de indruk van dat land: zo modern, technisch zo ontwikkeld, zo rijk ook! Al zag ik meteen ook dat het in sociaal opzicht achterliep en een beetje akelig was. Die mening heb ik tot diep in de negentiger jaren behouden. Sindsdien is het land verarmd en technisch moe geworden, terwijl Nederland rijker en moderner geworden is, maar sociale problemen gekregen heeft. Ik vind Nederland nu niet meer gezelliger en menselijker dan Duitsland.
    Ik ben dus wel blij met Duitsland: we passen goed bij elkaar, want ook ik ben oud en moe en een beetje sjofel geworden.
    Maar ik had toch net zo goed ook in een ander land kunnen leven? Ik heb ook wel in andere landen gesolliciteerd, maar het werd toch weer Duitsland. Mijn verste migratiepoging was Griekenland (een geval van liefde). Lastige taal, en uiteindelijk misschien onmogelijk om in het stammenstelsel en het patronagesysteem te worden opgenomen. Maar met een positie als gast of temporary resident had ik nooit blijvend genoegen kunnen nemen.
    —–
    Marjan     12/11/2009 12:00:11 PM
    Bob legt een leuke vraag neer. In hoeverre moet je je aanpassen en in hoeverre mag je trouw blijven aan jezelf?
    Ik denk dat mensen in een gastland en zeker Nederland of Duitsland best wat gekkigheid kunnen accepteren van nieuwkomers. Tot op zekere hoogte vinden ze het zelfs wel leuk; grappig; exotisch; interessant; spannend.

    Het wordt anders als autochtonen het gevoel hebben (al dan niet terecht) dat ze zich moeten aanpassen aan nieuwkomers of dat ze last hebben van immigranten.

    —–
    Marjan     12/11/2009 12:01:58 PM
    Emigrant, dus Duitsland is minder akelig geworden en Nederland akeliger?
    —–
    emigrant     12/11/2009 12:41:14 PM
    @ Marjan, Bob: Inderdaad, ik kan het niet anders zien, minder akelig:akeliger.

    In Duitsland vinden ze Nederland(ers) vaak schilderachtig en grappig: dat taaltje, dat charmante accent. Ik heb altijd geweigerd, als Nederlander te bevallen. Ik ben Rudi Carrell niet.

    In mijn vorige job kwam er nóg een Nederlander bij ons werken. Toen werd er onder de collega’s wel over Überfremdung gesproken. Ja, als grappig bedoeld, maar intussen. Die collega en ik hebben toen afgesproken alleen Nederlands te spreken als er verder niemand bij was.

    Aanpassen van Nederland naar Duitsland ging moeiteloos en vanzelf. Ongeveer zoals indertijd van Amsterdam naar Leiden (dat toen nog op een andere planeet lag). In Griekenland was het erg moeizaam, en in Egypte kreeg ik regelrecht kramp in mijn kaken van het anders-doen. Het lukte vrij goed, maar ben er op een dag toch mee opgehouden: houd niet van kramp, al die energie is vergeefs, als je niet werkelijk emigreert.
    —–
    assyma     12/11/2009 06:27:57 PM
    @Emigrant, als een land rijk en modern is wordt het dan automatisch asociaal?

    Dat lijk je te suggereren.
    Ik denk dat er wel een kern van waarheid in zit. Vergelijk het met arme gezinnen waar ze ook veel socialer onderling zijn. En de rijke mensen bij wie iedereen langs elkaar heen leeft en men minder van elkaar tolereert.

    Maar op die manier had ik nooit naar de problemen van nederland gekeken.
    —–
    Marjan     12/11/2009 10:21:22 PM
    Wordt een land automatisch socialer als het arm is? Volgens mij niet.

    —–
    emigrant     12/12/2009 10:55:13 AM
    Nee, ik zie geen verbinding tussen rijk en asociaal. Had ik toch ook niet gesuggereerd, of wel?

    Wel herinner ik mij hoe akelig Nederland in de negentiger jaren werd: De economie boomde, er was “dus” ineens geen leraar of bejaardenhelper meer te krijgen, en solliciterende secretaresses barstten in hoongelach uit als ze geen auto van de zaak aangeboden kregen. Maar ik verbind daar geen algemene conclusie aan.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s