Dakloos

Zo makkelijk is het niet om kapot te gaan. Tien jaar geleden, bij aankomst in Frankfort, had ik één dakloze min of meer geadopteerd. Niet dat ik alles voor hem betaalde, maar telkens als ik langs hem kwam gaf ik hem wat en we maakten wel eens een praatje. Verslaafd, een bek vol rotte tanden, een kapot lijf. Ik dacht dat hij niet lang meer te leven had, maar vandaag zag ik hem in de tram en hij zag er zelfs iets beter uit dan vroeger.
Waarom gaf ik hem altijd wat? Omdat hij sprekend op mij leek, daarom. Doet hij nog steeds trouwens. Het is maar een kleine stap, van een normaal leven naar de goot.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Persoonlijk

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s