Droogtevrees

Een kameel kan vijf dagen zonder water, een moderne Europeaan nog geen uur. Mijn vier grootouders zijn gemiddeld 85 geworden, maar hebben tussen het ontbijt en het middageten hoogstens één glas water gedronken. Er waren uitzonderingen: hitte, zwaar lichamelijk werk. Ze begonnen pas na vieren, ze wilden ook niet zo transpireren. Geen van hen is aan uitdroging of een nierkwaal gestorven.
Hoe jonger der Europese mens, des te vaker moet hij wat drinken. Of eten, of snoepen. Al het daartoe benodigde wordt voortdurend meegesleept, net als een telefoontje en een MP3 Player voor de oor- en hersenvoeding.
Er zit een medisch aspect aan: artsen hebben ineens uitgevonden dat de mens veel water nodig heeft, dat bejaarden soms uitdrogen en dat sporters beter presteren als ze zelfs tijdens hun actie af en toe een slok nemen.
Maar het is ook een mode. De artsen komen steeds met andere voorschriften, en de mensen volgen ze gehoorzaam. Ze laten zich een reuzenbord vol sla laden en eten dat op: niet omdat dat lekker is of iets met gastronomie te maken heeft, maar omdat het zogenaamd gezond is. Dat is nog een overblijfsel van de vorige medische mode.
Het gesleep met water heeft ook iets met de verlenging van de kindertijd te doen. Voortdurend moet het kind oraal bevredigd worden, het krijgt de tiet, de speen, de fles zodat het zich veilig voelt en niet jengelt.
Ook met de consumentenmaatschappij heeft het wat te maken: ieder lustje moet terstond bevredigd worden, en natuurlijk niet met leidingwater, daarover zijn de artsen en de mineraalwaterfabrikanten het eens.
Waar is de cultuur gebleven, waar zijn de culinaire tradities, de goede manieren? Moet iemand werkelijk in het openbaar eten of drinken zonder dat ook anderen dat doen en er een bescheiden ritueel omheen gemaakt wordt?
Een televisiereclame voor een vitaminepreparaat legt ons uit, dat het lichaam niet in staat is, vitaminen op te slaan. Deze moeten dus door het aangeboden preparaat voortdurend worden aangeleverd. Maar is het lichaam niet eerder zo gebouwd, dat het langere tijd zonder blijven kan en misschien zelfs moet? Zo was het tenminste in de prehistorie, bij het jagen en verzamelen, en ook nog in de tijd van de landbouw. De artsen weten dat best, maar hun boeken liggen bij deze pagina momenteel niet opengeslagen.
Moet een mens ook niet uithoudingsvermogen (Arabisch: sabr) leren? Het grote kind krijgt steeds de fles, terwijl het door zijn mobieltje ieder kwartier de geruststellende stemmen van zijn naasten hoort: ja ja, kleintje, wees maar niet bang: mama/papa /XYZ is er nog en houdt van je!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De mens

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s